bosnak67 Haziran ayında yasakların kalktığı rahatlama döneminde uzun süredir görüşmediğimiz eşimin ailesi ve kendi ailemle ormanda pikniğe gitmeye karar verdik. İyi güzel gittik ama benim sabah 6 buçukta minnak minnak sancım başlamıştı. Kendi kendime inat ediyordum bugün doğurmayacağım diye. Pandemi başladığından beri ilk defa ailemle görüşecektim, ilk defa dışarı çıkmıştım ve o gün babalar günüydü 😂 Öyle böyle ormanda sabah kahvaltımızı yaptık sohbet, muhabbet, orman havası çaylar kahveler derken benim rengim alıp veriyor ama suratımda. Uzansam olmuyor, otursam olmuyor gram huzurum yok ama direniyorum hala.. Derken saat 4 buçukta artık nefes alamaz hale gelmiştim. Acıdan midem bulanmaya başladı resmen 🤦♀️ Eşime söyledim hemen apar topar biz gittik hastaneye. Saat 5 ti giriş yaptığımızda. Derhal doğumhaneye alındım 8 cm açılmam olmuş 😂 Biraz daha beklettiler suni sancı verdiler, artık hepten dayanamaz hale geldiğimde nihayet doğumu başlattılar. Ikınmayı beceremedim pek gücüm yetmedi, nefessiz kaldım oksijen taktılar. Karnıma dizeleriyle bastırdılar falan derken saat tam akşam 7 de oğlum doğdu sağ salim 🤲 Bende 8 de çıktım doğumhaneden.. Babalar gününde eşime evlat, babalara torun hediyemiz oldu, pikniğimiz de unutulmayacak bir anıya dönüştü 🤣🤣