anne202020
Kıyamam size. Size ve sizin gibi hisseden annelere. Doğumdan iki gün sonra oldu bana eve geldiğimde. Birden nefes alamama, bunalma, ben ne yapacağım şimdi soruları, eski hayatım gitti ben nasıl alışacağım, yapamam edemem diyerek kendime güvensizlik, en sıkıntım uyuyamama, su içerken boğuluyorum gibi hissederdim, geceleri komut ile çalışıyordum resmen. Hadi bunlar lohusalıktı yavaş yavaş zamanla geçti. Benim oğlum çok ağlardı, benim huzursuzluğum büyük ihtimal ona geçti. 10 aya kadar asla susmadı. Sürekli mız mız bir haldeydi. Buda benim doğal olarak sabrımı ve tahammül seviyemi azalttı. Tek bakıyorum ailemden uzakta yaşıyorum. Bunların üzerine birde pandemi eklenince depresyon kaçınılmaz oldu. En ufak bir şeye sinirlenebiliyorum. En ufak. Ve eş yönünden aile yönünde çok nasipli bir insanım. Buna rağmen mutsuzum ve huzursuzum. Bir şeyler eksik gibi hissediyorum. Yavruma yazık diyorum kendime, sinirli bir annesi olsun istemiyorum. Çünkü bende geçtim o yollardan. Ve bunun için ben elimi taşın altına koyarak baştan yapıcam yapmam gerekeni. Geç bile kalmış olabilirim. Sizde inşallah bir psikiyatriye gidin onlar zaten sizin ilaç kullanmadık yada kullanmamalık olduğunu söyler. İnşallah geçer bu zamanlar inşallah bizlerde çok mutlu anneler olarak kalırız. 🤲🏻🤲🏻💐💐