Liseden beri görüştüğüm yakın bir arkadaşım vardı. Sözüne gittim. Düğününe eşimle gittim o zaman eşimle nişanımıza bir hafta vardı. Eşim öğretmen. Günübirlik şehir dışından gelmişti. Balayında olduğu için nişanıma katılamadı. İki ay sonra evine gittik yine başka şehirde idi. Elimizde hediyeler tatlılar. Gel zaman git zaman benim kınam, düğünüm geldi çattı. Kınama gelebilirdi arabayla üç saatlik yol, kalacak yeri de var ama gelmedi. İşi bahane etti. Düğünüm İstanbul da idi haftasonu. Onu kabul edebilirim uzak nerede kalınacak vs. Tabi gelmedi. Evine gelicem evine gelicem hayırlamaya. Ay bekleyemem eskimenizi gelicem diyordu her seferinde. Her konuşmada. Artık laf vuruyordum şaka yollu. Ne gelen var ne giden tabi. Sürekli oyalar gibi. Gelecek durumun yoksa da söyle ben senin arkadaşınım. İster istemez beklenti oluşuyor e yeni evlisin istiyorsun da arkadaşın gelsin. En sonunda çok midem bulandı. Telefonlarını açmamaya başladım. Öyle sildim gitti. Kafam o kadar rahat ki.. Biraz uzun oldu ama iyi oldu boşalttım içimi 😸