Tangrampuzzle
Benim kız kardeşimde teknolojiyle büyüdü.
Küçük yaşlarda tableti, bilgisayarı vardı. Ortaokuldan beri kişisel telefonu var. Belirli bir yaşa kadarda hem annem hem ben kontrol ederdik telefonunu falan. Evet çok oynardı, izlerdide ama ara sıra sokağada çıkardı. Yaşıtlarıyla ve büyüklerle iletişiminde hiç sıkıntısı yoktu. Annemin veya bizim tek bir bakışı yeterdi ona bazı şeyleri yapmaması için. Dersleri hep çok iyiydi. Büyüklerle yeri gelir tartışırdı ama saygısızlık asla yapmazdı, çok sevilen bir çocuktu. Özgüvenliydi. Liseyi okuduğu çevre pek iyi değildi sigara içen arkadaşları vardı, daha beter şeylerde. Bizimki ortama uymadı çünkü hiç baskılanan bir çocuk olmadı. Sigara mı içiyorsun gel söyle saklama ben paketini alayım derdik hepimiz. Alkolü ailecek tüketiyorduk. Özeneceği hiçbir şey yoktu. Yapamazsın, gidemezsin, içemezsin baskılamalarını hiç uygulamadık ailem abim ve benide hiç baskılamadı. Bilkent’te okudu. Şimdi 24 yaşında iş hayatında. Samimi arkadaşları var, iyi ve geniş bir çevresi var. Anlayacağınız yetiştirme tarzı ve aile ekrandan çok daha büyük bir faktör. İlgisiz bırakırsan, dur duraksız çocuk yetiştirirsen, sınır bilmezse, çok baskılanırsa canide olabilir, kötüyede yönelebilir, tamamen içe kapanıp hayattanda kopabilir. 🙂
Birde her şeyi ekrana bağlayamayız. Bizlerde küçükken Kurtlar Vadisi falan vardı. Kimse katil olmadı. Şuan ben çocuğuma içeriği iyi, yaşına uygun şeyler izletiyorum sınırlı şekilde. 2,5 yaşında ama bir süre hiç ekran ne bilmedi tabii. Teknolojiden çokta uzak büyütemeyiz çünkü her şey teknoloji artık. İleride okul ödevlerini dahi bilgisayarlardan yapacak. Kontrollü, sınırlı olmak yeterli diye düşünüyorum. Her şeyi ekrana bağlayıp yaşanan olayların sorumluluğunu dizi ve filmlere yıkıp sorumluluk almayacak kimse. Buna izin vermemek lazım.