eze33 dibine kadar yaşadım o ağlamaları.. o kadar çok ağlıyordu ki ben nasıl tek bakıcam diye ağladım, zaten iki ay kadar git gellerle annemlerle büyüttük. Bende sakinleşmiyor diye ağladım, meme reddi yaptı insan annesini istemez mi diye ağladım, büyümüyor diye ağladım, ben anne olmaya hazır değilmişim diye ağladım, sonra böyle dedim düşündüm diye ağladım, o sakin stabil hayatım tamamen bitti artık böyle olucak diye ağladım, ağladım da ağladım 😂 kucağına al hele bi doğur o bağ nasıl kurulcak bak gör dediler, kuramadım. Bebeğim ağladıkça stres oldum ve ondan uzaklaştım bir yandan. Ama mânen tabi, bakımını da kimseye bırakmadım beraber olsak bile 🥹 sonra gülmeler başladı, tanımalar başladı, oyunlar başladı, beraber vakit geçirmeler başladı.. doğurduktan kısa bir süre sonra işe döncem ben diye ağladım, şimdi de nasıl dönerim diye ağlıyorum fkdkdk bu süreçte duymayı en sevmediğim cümle ama bebeğin sağlıklı sen sağlıklısın ağlama vs oldu.. ben buna ağlamıyordum ki zaten 🫠 önce vücudun ritmini bulacak, sonra anneliğin ritmini bulacak, sonra hayatın yavaştan düzene oturacak, belirli dönemlerde bu düzenler değişecek ve yerini yeni dğzenlere bırakacak.. içini ferah tut. Zamanın en geçmiyor gibi geldiği yerden bu güne gelebileceğimi hiç düşünemeyen bir anneydim. Şimdi makyaj yapıp bime gidiyorum djdjj sabırlı ol güzel anne ❤️