deilanur Öncelikle size sımsıkı sarılıyorum ve bir şeylerin azalacağını ama tamamen bitmeyeceğini belirtmek istiyorum. Lohusa depresyonunu öyle yaşadım öyle yaşadım ki intiharın eşiğinden döndüm, tedaviler gördüm. Çocuğumu sevemedim. Yeri geldi hiç istemedim. Ölmek için her an dua ettim. Belki yanlış belki saçma ama hepsini yaşadım. Üstelik bir de her şey harikaymış gibi oğlum kolikti. Telaşlıydım ben de ilk defa anne oldum. Ailelerimiz uzakta bebeğe sadece eşimle ben bakıyoruz eşim hastaneye nöbete gittiğinde yalnızlığım, depresyonum ve kolik oğlumla başbaşa kalıyordum. Sabah olmuyordu gözyaşım bir saniye durmuyordu hala şu an ölsem bebeği nereye koyacağım ya çok ağlarsa diyordum sonra bir de bunun için ağlıyordum. Yemeden içmeden kesildim afedersiniz safra kusuyordum. Eşim evde olduğu her gün dışarı çıkarıyordu. Kahve almak için sıra beklerken ağlamaya başlıyordum insanlar noldu iyi misiniz derken eşim yetişiyordu. Kolay değildi eski ben in yasını tutuyordum. Eski benle vedalaşmaya çalışıyordum ama yapamıyordum. İnsan tek kalemde silemiyor bütün bir hayatını. Oğlum şu an 6 aylık oldu. Ben de 6 aylık oldum. Kendimin hiç bilmediğim bir versiyonu ile 6 aydır birlikteyim. Kendimi 3 aydır depresyonda hissetmiyorum ama bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacak deyip eskiyi hayal edip gülerek hatırlıyorum. Oğlumu çok seviyorum her anne gibi sizin gibi ama uyumayı, tek başına yürüyüş yapmayı, iş hayatını, öğrencilerimi hepsini çok özlüyorum. Eski hayatımı kocaman öpüyorum. Alışıyor insan belli bir yerden sonra. Şu an biliyorum ne yaşadığınızı o geçiyor o lanet his içinizi kemiren sizi bitiren etrafa yabancı gözlerle baktıran o his ah o his geçiyor o inanın bana. Ama zaman alıyor maalesef ya da en azından benim öyle oldu. Yine de yazmak isterseniz ben burdayım. Gözyaşlarınızı silerken, gözyaşı dökerken yalnız değilsiniz hepimiz burdayız lütfen unutmayın.