Lohusa Depresyonu ile Mücadele

deilanur · 2025-10-13T21:57:49+00:00

Doğumdan sonraki 5. Gün falan başladı. Sürekli ağlıyorum herşeye. En ufak saçma şeylere bile. Bugün bir videoda kadın anne oldum benim ölmemem lazım diyordu...

kayrasehr

algebra aynı şeyleri hissediyordum üç ay önce ama geçiyor o kadar istememe rağmen keşke doğurmasaydım bile diyordum içten içe ama şükür ki Rabbim taşıyamacak dert vermiyor kuluna hepimiz iyi olcaz

esmos11

Canım benim emin ol 40ına gün say kuş gibi olacaksın 💗

UrbanMom

deilanur teselli vermeyeceğim cocuk bakımı her ayında, her yaşında zor. Bunu kabul etmek lazım ama en guzel tavsiyem kendinizden asla ödün vermeyin. Siz mutlu olursanız asıl o zaman mutlu olursunuz. Hani annelerimiz der ya sizin icin sustum sizin icin saçımı süpürge ettim diye, Hangimiz bunun icin mutluyuz? Tam tersi annelerimiz neden kebdini bu kadar yordu diyoruz. Bende diger anneler gibi tek başıma cocuk bakıyorum yenidoganken 10 gun annem yanımda kaldi sadece ve geriye kalan yalnızlık. Hasta bile oldum tek kaynanam evde o da hepimiz boyle büyüttük dedigi icin sadece su ana kadar bir kez vitamin degeri baktırmaya sağlık ocağına gidebildim. Üstüne de anneligime dünyanın lafını etti. En güzelini soyleyim su an ben uyguluyorum, sizi olumsuz etkileyen insanlardan medet ummayin hani derler ya size yemek vermeyecek kişilere aç olduğunuzu söylemeyin diye. Bebek yenidogan kısmını geçince Emin olun daha rahat olacaksınız emeklesin, yürüsün dogru düzgün kucağa bile gelmiyorlar. Bebeğiniz uyanıkken ev işi halledip uyutunca kahvenizi içeceksiniz, ikiniz cok guzel gezeceksiniz kisin bile çıkarsınız Üstü iyi giyilmiş olsun yeter. Biz kışın bile çıkarız oğlum daha soğuktan hasta olmadi. Mesela bugun soğuktu ustunu iyi giydirdim çıktık dışarı. Ve oğlumu kim görse cok mutlu duruyor der. Dediğim gibi bunun sırrı kendimi ikinci plana atmadım. Bu demek değil ki cocugu umursamıyorum. Hic bir şeyini eksik bırakmıyorum ama mükemmel olmak gibi çabam yok asıl bence o zaman mükemmel oluyoruz.

yuzirneym

deilanur biri bana hamileyken bunu söyleseydi bi tarafımla gülerdim. Bebeği kabullenmede çok zorlandım, bağ kuramadım, kaçıp gitmek istiyordum, neden evlendim (eşimi çok sevdiğim halde) neden doğurdum, hayattan soğumuştum, kendime bi kıyafet bakıyordum iç sesim şunu diyordu; sen anne oldun hayatın bitti ne kıyafeti bakıyorsun ki..
psikiyatristin yanında aldım soluğu, geçici olduğunu söylediği an ağladım umutlarım yeşerdi. İlaç kullandım annemlerin yanına geldim, şuan bebeğim 4 aylık ve çok tatlı geliyor çok başka bi duygu. İyileştim sayılır. Geçiyor bunu bil. Anneliğe alışmak denen bişi var. Kendine biraz zaman tanı ve doktor desteği al derim ben.

Yorgunanne_-

yuzirneym merhaba ben de ilaç kullanıyorum bıraktınız mı yada ne zaman birakacaksiniz Dr nuz bu konuda ne dedi

ilgebrc

yuzirneym emzirirken ilaç veriliyor mu ?

meltemanneoldu

deilanur benim doğumdan 30 gün sonra aşırı kanamam oldu bebeğim 50 günlükken kanser olduğumu öğrendim şu an bebeğim 3 aylık ve ben kemoterapi görüyorum. Saçlarım döküldü her yerim ayrı ağrıyor kemoterapi aldığım gün 1 hafta kendime gelemiyorum ama yine bebeğime bakıyorum yine de depresyona girmiyorum ailem uzakta ve bebeğime yalnız bakıyorum evin işini yapıyorum. Serum aldigim kolum her seferinde damar iltihabı oluyor damarlarım mosmor gözüküyor ve ben kollarimla yine de tasiyorum bebegimi.evet bu dusunceleriniz de oluyor lohusalikta ama benim depresyona girmeye bile vaktim olmadi.Hayatınıza 4 elle sarılın sağlık gidince her şey bu söylediğiniz den daha da zor oluyor ve kendini sıkman hastalıklara davet demek. O yüzden keşke tek derdim senin dusunduklerin olsaydı. Keşke sadece bunlar için aglasaydim

deilanur

meltemanneoldu rabbim tez vakitte şifa versin gücünüze güç katsın inşallah. size ve postun altına hikayesini anlatan herkese çok teşekkür ederim. Yazılanları okuyunca kendimi daha iyi hissettim, geçeceğine inandırdınız beni. hepimiz için çocuklarımız eşimiz ve sevdiklerimizle güzel sağlıklı huzurlu günler diliyorum 🩷

goktugumom

meltemanneoldu size kocaman sarılıyorum umarım en kısa zamanda şifanızı bulursunuz. Çok güçlü ve harika bir annesiniz

esmacyhn

deilanur Merhaba 24 yaşındayım 3,5 aylık erkek bebeğim var ilk başlarda doğal olarak her insan bu psikolojiye giriyor ama gerçekten herşey geçiyor kalbini ferah tutun ilk günlerde bende de aynısı olmuştu bir daha hayatımın eskisi gibi olmayacağı düşüncesi uykusuzluk eşime vakit ayıramıyordum kendime vakit ayıramıyordum ama bebeğim büyüdükçe herşey daha da güzel oluyor en güzel zamanlarımız inşallah biran önce refaha erersiniz.

aybars0343

deilanur Bende birebir yaşadıklarınızı yaşadım ve bu düşüncelere kapıldım uyumaktan korkardım kötü rüyalar gördüğüm için uyanamıcam bebeğim bensiz kalır diye çarpıntı yaşardım hep geçiyor evet hayat bidaha eskisi gibi olmuyor ama bebeğinizin dünyadaki en değerli şey olduğunu hissetmeye başladığınızda zaten onsuz bi hayat bile düşünemiyorsunuz ben 8.aydan sonra düzelmeye başlamıştım emin olun suan yaşadıklarınız çok normal çoğu insan da yaşıyor zaten 🌸

170585_

deilanur merhaba
Yazdıklarınızı okurken gerçekten yaşadıklarım geldi gözümün önüne, bebeğim 4 aylık oldu hala da devam ediyor akşam sıkıntıları, bebekle tek kalamıyordum bazen geceleri bebeği eşimin yanına koyup kaçasım geliyordu. Elhamdülillah bjnöarın hepsi geçti, ama benşm tek üzüldüğüm desteksiz büyütmek annem yanıma gelebilseydik arada belki bazı şeyler daha kolay olabilirdi, bi de bebeğimin bu günlerini çok özleyeceğim ama elimde değil maalesef sizde pozitif olmaya çalışın elbet geçecek

retra

deilanur oğlumu isteyerek dogurdugum halde 1.5 ay cehennem azabı gibi geçti. sürekli ağlayan,saatlerce uyumayan, derdinin ne olduğunu asla anlayamadigim, küçücük bı insanla 7/24 yapısık yaşamak mahvetti beni. bigün tam 18 saat uyumamisti neden uyumuyorsun diye bağırdım el kadar çocuğa. çalışan biriyim şimdi eve tkılmak,uykusuzluk,yetersiz beslenme,evde klima yok hava 40° ben günlerce duş almamışım,evde annem kaynanam olduğu halde boyleydim çünkü bebeği 5dk bıraksam kıyamet kopuyordu. ancak gece 11-12gibi yorgunluktan uyuyakaliyordu ve ben de bittiğim için yanına devriliyordum. annemle kaynanam 40ı bile çıkmadan gittiler kaldık başbaşa. biraz biraz alışmaya başladık ama ben eşim işten gelene kadar aç yaşadım 1 ay daha böyle sürdü ve cinnetin eşiğindeydim saçlarımı tarayamadigim icin saçımı toplarken düğümlenen yerleri yoldugumu bilirim kelessti kafam yer yer. eşim sürekli dışarı çıkarmaya çalıştı beni ama dışarda emzirmek tam bir zulüm oldu bana zaten savaşa gider gibi çanta yapıyorum çok mu sıcak rüzgar mı var derken sokaktan tiksindim. vaktiyle gece 3ten önce eve girmeyen ben dustugum hale bak:) geçen ay tepem attı aldım çocuğu çıktım dışarı gerekirse açar mememi ortalık yerde emziririm yetti artık dedim. çıkış o çıkış :) şimdi 4aylik olduk gündüzleri parça parça yarımşar saat uyuyor akşam keyfi yerindeyse 5-6 saat kesintisiz uyuyor,etrafı keşfetmeye küçük küçük konuşmaya başladı. koyuyorum bebek arabasina beraber iş yapıyoruz evde bulaşık, çamaşır, ben anlatıyorum ona bak bu tabak bu dolaba, bak bu ceket Uraz’ın ceketi kikir kikir gülmeye başlıyor :) hala huysuzlugu gaz sorunu var ama alıştım. o boncuk boncuk bakıp 1kere gülse herşey kayboluyor gözümden.
Siz de alisacaksiniz ama bu süreç için bı uzmandan yardım alın bence dışardan bır göz her zaman iyidir. sağlıkla büyüsün bebisiniz 🍀

havvaya

ygmrln ne güzel yazmışsınız

havvaya

deilanur hiç birşey tesadüf değil, bebeğinin seni seçmesi sana gelmesi. O kadar çok bekleyen var ki anne olmayı. Daha yenisiniz alışacaksınız inşallah. Kırkı çıkınca daha da rahat ediyor insan… Bende ilk zamanlar çocuğumu göremedim kucağıma alıp sarılamadım. Kuvezde kaldı vs vs vs . Ama şunu biliyorum herşey geçiyor. Ve o kadar hızlı geçiyor ki o küçücük zamanlarını öyle çok özledim ki şimdiden. 🥲🥲 Destek görebilirsin. Ama önce bir dur bebeğini izle rabbim küçücük bir mucize gönderdi. Belki seni toplayacak hayata bağlı tutacak kişi o olacak. Ellerini kollarını yüzlerini incele çok güzel bir mucize. Yemek zamanlarını aksatma. Emzir ver birilerine bir kaç saat uyu. Evdeki birşeylere karışma . Olmadı kitap oku. Dışarı çık bir saate bir şey değil ama senin için çok şey olabilir.

havvaya

deilanur bir de nasıl büyüyecek nasıl bakacağım diye düşünme. Baksana doğada binlerce hayvan var eğitim almamışlar bizim gibi okuyup yazmaları yok sadece iç güdüsel hareket ediyorlar. Sende iç sesine güven. Boş konuşanların sürekli şunu yap bunu yap diye yardımcı olmaya çalışıp ama asla yardımı olmayanların yanında durma birde

Adresteia

deilanur bende ağır bir depresyon içeren lohusalık geçirdim 3 yada 4 ay sürdü ama sonra bu düzene alıştım çocuklarımı çok seviyorum şimdide tam tersi her gece bir ömür yanlarında olabilmek için dua ediyorum ama yalnız değildim o konuda dürüst olmam lazım annem sayesinde aştım kızım 36 aylık, oğlum 15 aylık ama hala zorlanıyorum bunalıyorum ama onlar için değer yaşama sebebim oldu ikiside umarım sende kısa sürede atlatırsın bu durumu güzel anne ama sakın eve kapanma bebeğe bakıcak birileri varsa kendine güzel bir gün planla sevdiğin etkinlikleri yap eminim iyi gelicek ve şunu sakın unutma dünyada seninle bu duyguları paylaşan binlerce hatta milyonlarca anne var yalnız değilsin…

goktugumom

deilanur ben doğumumun 5. Günü hastaneye yattım ve aylarca çıkamadık evimde sadece bir gece yatabildim şuan bebeğim 8 aylık lohısalık falan hiç birşey anlamadım canımın acısından evladımı da göremedim hastaneye sokup hasta etmemek için demem o ki sadece bebeğinizin tadını çıkarın yanınızda ve güvende çok şanslısınız ben aklıma geldikçe lohusa depresyonu yaşayamadığım için bile üzülüp ağlıyorum çok kıymetli çok özel anlar eminim ki en güzel şekilde atlatacaksınız

meltemanneoldu

goktugumom 🙏🏻🙏🏻 aminn teşekkür ederim güçlü olmaya çalışıyorum zor olsa da idare ediyorum 🥰 bebeğim en büyük ilacim

pamuksekerim__

deilanur zaman gerçekten ilac gibi geliyor. Beynini kesinlikle bugün zor geçecek, neden hersey yolunda gitmiyor , neden eskisi gibi değilim diye yasama çünkü düzene giriyor hersey kendinin farklı yönlerini keşfediyorsun anne olarak. Ben de duygusal olarak zorlandım. Ama şimdi cok iyiyim. Kızımdan öncesi sanki bende yok gibi zor oldu ama geçti sende iyi olacaksın kendine inan

merverol28

deilanur ben de doğum yaptığım ilk günlerde böyle bir post açmıştım sarılmak istiyorum size 🥹 benim 3 ay sürdü, şimdi bebeğim 7 aylık. Eski hayatımı hâlâ arada özlüyorum, özgürlüğümü, çalışmayı bile özlüyorum 😌 ama ilk zamanlardaki o bunalmışlık, o sıkıntı geçiyor. Şu an hiç geçemeyecekmiş gibi hissediyorsun ama geçecek inan 🤗 anne olmak ömür boyu sorumluluk isteyen ve zor bir yolculuk ama bebeğin sana bir gülsün oyunlar oynayın daha güzel oluyor her şey 🥰

Yldz-30

deilanur İzzet güllü izleyin

aysem1205

deilanur ah ahhh yazdıklarını gözlerim dolarak okudum sana kocaman sarılmak istedim. Benim bebeğim şuan 5 aylık o kadar ağır bir lohusa süreci yaşadım ki ne bebeği kabullenenildim ne yeni hayatımı. Hayatım bir daha asla eskisi olöayacak diye sabahlara kadar oturur ağlardım. Ama inan bana geçiyor evet hayatın eskisi gibi hiç olmuyor ama bu anları da aşırı keyifli. Zaman çok hızlı birden bir bakacaksın büyümüş sana gülüyor sözlerine tepki veriyor o zaman için eriyor diyorsun ki çektiğim tüm zorluğa değermiş. Sadece kendine zaman tanı zaman herşeyin ilacı

begum153

deilanur merhaba 3.aydan sizi selamlıyorum.İlk bir ayım her şeye ağlamakla geçti.Artık annem ve eşim neye ağlıyorsun diye bile sormayı bıraktılar düşünün.Duşa girdiğimde bile hüngür hüngür ağlıyordum ama geçiyor.1.aydan sonra yavaş yavaş her şey yoluna girmeye başlıyor.Bu durumu yaşamayan çok az taze anne var.İçiniz bu anlamda rahat olsun.

« Önceki Sayfa Sonraki Sayfa »