Lohusa Depresyonu ile Mücadele

deilanur · 2025-10-13T21:57:49+00:00

Doğumdan sonraki 5. Gün falan başladı. Sürekli ağlıyorum herşeye. En ufak saçma şeylere bile. Bugün bir videoda kadın anne oldum benim ölmemem lazım diyordu...

dorukdemir3

İlk çocuk da çok yoğun oluyor bende çok kötü depresyona girmiştim neden evlendim neden çocuk yaptım die hergün ama hergün agladM kolik bir bebekti günde 2 saat uyuyordum sinir sistemim bozulmuştu boşanma aşamasıns bile gelmiştik çok zor duygular ve günlerdi hatırlamak istemem ne zaman ki biraz büyüdü komik geçti dışarı çıkıp insanlarla görüşmeye başladım o zaman geçti 8 yıl sonra 2.ciyi yaptım hiç depresyona girmedim çünkü anneligi kabullenip yeni hayatıma coooktan adapte olmuştum şuan hisleriniz çok çok normal bi anda büyük bir sorumluluk yüklendi üstünüze ağlayan bir bebek uykusuzluk her istediğiniz an her istediğinizi yapamama ölücek gibi hissediyorsunuz bida asla gecmicekmis gibi ama gerçekten geçiyor bebek 6 aylık olunca bunları hatirlamicaksiniz bile sadece adapte olmanız gerekiyor korkmayın yalnız değilsiniz evlerinde kapalı kapılar ardında bu duyguyu yaşatan çok kadın var. Zor gececek ama ilerde hatirlamicaksiniz bile çok keyifli. Olacak

ilgebrc

deilanur seni o kadar iyi anlıyorum ki 47 günlük bebeğim dibine kadar lohusalığı yaşadım,ağlama krizlerine girip durdum.Yine arada kendimi tükenmiş hissettiğim günler oluyo olmuyor değil ama ilk zamanki gibi değilim.Hayatım bitmiş gibi hissediyordum,sanki bebek benim değil gibi bakasım bile gelmiyordu.Hep diyordum bende acaba bir problem mi var diye ama zamanla azalmaya başlıyor inan.Hiç geçmicek gibi geliyor şimdi sana daha bi kaç hafta önce bende öyleydim zamanla azalmaya başlıyor ama.Biraz sabır sadece

Mrvalpr

Benimde bir oğlum var 4 yaşında ikinci çocuk düşündüm ikiz oldu lohusalıkmı her neyse çıkamıyorum işin içinden 4 ay oldu Hergün ağlıyorum neden kardeş istedim diye

annam

deilanur ansiyete veya panik atağınız mı var ? Bunlarda sıkışmış bastırılmış duygu olarak lohusada çıkıyor . Ben papatya çayı içiyordum uyku ve ciddi anlamda sakin olmama yardım ediyordu . Sen çok güzel bir annesin endişen korkun çok normal sana iyi gelen biri olmalı yanında . Kucağına aldığın da bak mis gibi bir koku sana ilaç gibi geliyor sağlıkla mutlulukla huzurla sagsaglim al kucağına inş. Bu durumlarda ben biraz masaj yaptırıyordum . Ayaklarımıda sıcak suya koyardım içine bi kaç damla bergamod yağı kokusu strese birebir doktor tavsiyesiyle tabi . Dene inş sana iyi gelir . Mutlaka doktordan destek al benim ikizlerim var ben yanlız desteksiz büyüttüm eşim askeri personel nerdeyse yoktu diye bilirim. Allah yardım ediyor karnında seni büyük bi sevgiyşe karşılayacak bi can var üzülme hissediyor ve artık bu duyguları biliyor mutlu olmaya bak lütfen geçici bi his çünkü çok normal hormonlar şuan sana oyun oynuyor. Lohusalıgın bebeğinle koklaşa koklaşa geçecek emin ol sana gülecek altına sıcacak anne diye ağlamaları olcak sen onu tertemiz sularla yılıycaksın eviniz bebek kokocak ya . Elbiselerini kokla yolda gelcek o karnını sev anne seni çok seviyor de . Kalp atışlarını dinle bol bol .içine vesvese koyma bak güzel bir son seni bekliyor. Sabırla be bol dua et kendinee

selambennsid

deilanur benim bebeğim de 3 aylık gazlı ve kolik bir bebek o ağlıyor ben ağlıyorum hala :( evlendim bir buçuk ay sonra hamile kaldım plansız gelişti her şey. Ben 40 günden çok umutluydum bebeğim içinde kendim içinde annem kayınvalidem hep 40 ınız çıkınca daha iyi olacak düzene biner sende daha iyi hissedeceksin dediler oraya umut bağladım ama öyle olmadı. Sanki günler ileriye değilde geriye gidecekte ben eski hayatıma dönecekmişim gibi delicesine bir özlem var içimde, asla özgür olmayacağım hissinden kendimi kurtaramıyorum. Balkona çıkıp dışarıya baktığımda gördüğüm kızlara kadınlara özendiğim çok oldu kollarında sadece çanta yada yanlarından geçerken makyaj yapmış parfümü sıkıp çıkmışlar biz bir yere giderken adeta taşınıyoruz, biliyorum benim olduğum konumda olmayı isteyen insanlarda var tedaviyle bile bebeği olmayan. Yazdığım şeyleri dile getirirken şikayetlendiğimi düşünüp geri bu vicdan azabıyla da baş etmeye çalıştım çok sefer. Hastanede narkozun etkisiyle olmalı ki eve giderken oda mı gelecek bizimle diye ağlamışım bebeğimi göstererek. Böyle bir başlık görünce yazmak istedim yalnız olmadığımı benim gibi çok insan olduğunu zaten biliyordum ama ilk defa yazıyorum bu konuyu buraya. Hamilelikte aldığım 23 kiloyu çabasız 2 ayda verdim çünkü üzerimdeki stres yaşadığım psikoloji çok derinden etkiledi beni ve etkilemeye devam ediyor, haftanın iki gününde pozitif düşünüp geçeceğine odaklansam bile kalan beş günde kör kuyulardayım sanki. Benim bebeğim kundağı hiç sevmedi hep şey dedim oğluma yapamadığımız kundak bana yapılmışta elim kolum içerde sıkışıp kalmış gibi hissediyorum kendimi üzgünüm ki sigarayı da bırakamadım hatta çok daha düştüm. Bunları siz daha kötü hissedin diye yazmadım benim de içimi dökmeye ihtiyacım varmış ki yazdım. Psikolojik destek görmeye karar verip devlet hastanesine gittim ilk görüşmede ilaç verilmesi hoşuma gitmedi oraya devam etmedim ama terapi almam gerektiğini düşünüyorum belki size de iyi gelir. Kendim ve benim gibi olanların duacısıyım inşallah çabucak iyileşir mutlu bir hayat yaşarız🫶🏻

orkide2

deilanur bence bu biraz psikolojik bebeğim 3 aylık doğum yaptım baktım Minicik ya onun annesinden başka hicbirşeye ihtiyacı yok dünyanın en masum şeysi yani rahatsızlanıyor ağlıyor belki biyeri ağrıyor sıcacık anne karnından buz gibi dünyaya geldi göremiyor birsürü şey bence bi odaya geçin sımsıkı sarılın öpün koklayın emzirn bol bol tamamen psikolojik bi durum artık kendimizi değil bebeğimizi düşünmemiz lazım. Çünkü bu dünyaya gelmeyi o değil biz istedik❤️ toparlan kendine gel bebeğinin inan senden ve senin sevginden başka hicbirşeye ihtiyacı yok🌸

ceylinn12

Herkeste benzer duygular ne lohusalıksa bitmek bilmiyor 17 gün oldu Benımde ailemden kimse yok yanımda annem 13 gün gitmek zorunda kaldı peşinden bebek gibi ağladım anne benide götür ben tek kalmak istemiyorum bebişe bakamicam korkusu çok yetersiz hissediyorum.11 yaşında bir çocuğum var ona mı bakacağım bebişe mi çok karmaşık duygular bazen kendını suçlu hissediyorum neden yaptım bunca yıl sonra diye bu çıkmazla ne yapacam bende bilmiyorum 😢

Mrvalpr

ceylinn12 bende neden yaptım diye çok düşünüyorum 🥹

Mrvalpr

ceylinn12 ama tek bırakıp o haksızlığı da yapmak istemedim

wewee

deilanur troid ilacı kullanıyor musun

deilanur

wewee hayır 40 ımdan sonra troitlere bakılıcak dediler kullanmıyorum şuanda

wewee

deilanur tamam canım troid ilacı bende ilk günlerde çarpıntı yapmıştı bırak dicektim. Yazdığın her şeyin aynısını yaşamış, buraya yazmış, akıl almış biri olacak diyeceğim ve seni rahatlatmaya yetmeyecek tek şey “GEÇECEK”. Çok zor geçiyor çok. Yaşayan bilir. Ama geçecek. Biraz daha dişini sık😔😔😔

Redpepper

Merhaba. Buraya kendi hikayemi yazmak istiyorum ki bunu yaşamayan anlayamaz. İlk doğumumu 4 sene önce yaptım istenen bir bebekti hemen de olmadı uğraştık biraz ilaç tedavi vs. Sıkıntılı bir hamilelikten sonra oğlum doğdu ama sanki ben ben değildim, bu bebeği istemiyorum verin birine diyordum, bir yandan emzirmeye çalışıyorum kanayan göğüslerimle, sadece emzirip veriyorum annemlere. Sabah olsun istemiyorum akşam olunca gün bitti diye seviniyorum, bebeğimi o kadar sevmiyordum ki intihar etmeme ramak kalmıştı, doktora götürdüler ilaç ve terapiye başladım. Bu süreçde annem beni yalnız bırakmadı zaten bebeğe de bakamıyor tahammül dahi edemiyordum. Bu şekilde 6 ay geçti, yavaş yavaş iyileşmeye başladım, bana iyi gelen şeyleri yapmaya başladım zorla da olsa çünkü hiçbişeyden keyif almıyordum. Bu şekilde sanırım 8. Ayda filan tamamen toparladım. Şuan oğlum 4 yaşında iyiki diyorum onu doğurmuşum. Şimdi ikinci çocuk istememe rağmen plansız ve sürpriz bir şekilde kızım doğdu 4 aylık ve ben bunda yaşamam diyordum ki 1. Ayda patlak verdim ve tekrar aynı süreçlerden geçiyorum, ilaç ve terapiye başladım, 3 ay önceye göre daha iyiyim ama tamamen değil bebeğimle tek başıma kalamıyorum sadece oğlum benim çocuğummuş gibi geliyor, biliyorum geçecek önceki gibi, alışıcaz. Sadece söylemek isterim ki yalnız değilsin hepimiz yaşayabiliyoruz, destek almayı ihmal etmeyin

tsf

deilanur bebegim 5 aylik oldu Ben daha yeni alisabildimm eski hayatiMLA simdi ki hayati mi birlestirebilmeyi. Bebek dogunca eskiden yaptigim hicbir seyi yapamadim buna sac taramak makyaj vs yapmak dahil ev ISI yemek hak getire zaten mental olarak yapmak istemiyodum gucum yetse bile daha yeni yeni kendime geldim cunku bebegim bi tik bagimsizlasti ve aglamalari azaldi iki gundir spor bile yapiyorum ev ISI yemege de basladim. Ama O eski hayat ozlemi geciyormu derseniz Ara Ara yoklayip huzunlendiriyor beni ama tum gun aklimi psikoloji mi almiyo biraz ayi gectikce duzelme oluyormus.

selimtahamom

deilanur seni çok iyi anlıyorum bende asla depresyona girmem derken içinde buldum kendimi ilk zamanlar nasıl bakıcam nasıl büyüyecek diyodum sarılığı nasıl atlatıcak nasıl beslenicek diyodum şuan 21 günlüğüz o bebek kokusu bile gitti büyüdü bi anda sanki şimdi de ilk günlerini güzel değerlendiremedim diye ağlıyorum, ağla zırla hiç önemli değil ama bebeğine sıkı sıkı sarıl. İnstagramda görmüştüm lohusalık kadının önceki hayatının yasını tutmasıdır diyodu gerçekten öyle ama bu zamanlarda geçicek. Biz böyle hayal etmiyoduk o yüzden afalladık sanırım, gün geçtikçe bebeğinin dilini öğrendikçe herşey daha kolay olucak kendini hiç bir zaman tutma istediğin gibi ağla ayrıca çevrenin sana destek olması lazım onlar niye üzgün anlamadım bebeğin sağlıklı dünyaya gelmiş çok şükür yanında, seni kötü etkiliyorlarsa çevrendekileri uzaklaştır

coldekalmiskutupayisi

Bu konuyla ilgili o kadar post gördüm ki etkılememek için yazmamıştım. Kızım şu an 2 yaşında. Ve ben o lohusa depresyonundan tam anlamıyla yeni kurtuldum diyebilirim. Anlattıklarınızın fazlasını hissettim, yaşadım. Kızımla ilgilenmek, sevmek bile içimden gelmiyordu. Emzırmek bile zordu. Ciğerimi çıkarcasına bagıra bagıra ağlayarak yalvararak çok dua ettim. “Allahım aklımı alma, beynimi kontrol edemiyorum, kafayı yemek istemiyorum, delirmek İstemıyorum. Kızımı sevmek ilgilenmek istiyorum” diye. Ve kızım o kadar rahat sorunsuz bir bebekti. Birden geçmedi ama hergün hergün dua ettim. Gün geçtikçe azalmaya başladı. Ve en sonunda çıktım etkısınden. Hatırlamak bile istemediğim günlerdi. Kaynanam ve kayınbabama bile bagırıp yok yere kavga etmiştim. Hiçbir neden yokken. Ama ağızlarını açıp tek kelıme etmediler. Eşimde öyle. Farkındaydılar çünkü. Yalnızsanız mutlaka destek alın. Ve geçmesindeki en önemli şey eş desteği. O yoksa maalesef çok mümkün olmuyor

mrymerl

coldekalmiskutupayisi Merhabalar bebeğim şuan tam 3 ay 20 günlük 2 aylıkken depresyona girdim ilk 40 gün vurmadıda sonra ki 40 gün ve şuan da olmak üzere çok vurdu bir gece ansızın tam bebeğimle kucaklaşırken eşim 12/8 di birden terastan atla hadi yapabilirsin tam zamanı gibi şeyler geçti içimden terledim buz gibi oldum dua ede ede sabahı yaptım sonra bu bende takıntı haline geldi düşünce olarak ve akabinde bebeğime olan sevgimi yitirdim resmen arkamda kocam mı kalcak evladım mı annem mi babam mı umrumda değil tam bi vaciadayım asla bunu yapmak istemiyorum herhangi bi problemim yok bi eli yağda bi eli balda bi hayatım var ama gel gelelim içime bir gecede gelen bu lanet şey 1.5 aydır geçmiyor balkona çıkıyorum korkuyorum ama bi güdü istek hadi yap hadi yap günlerim zehir zemberek ve bebeğimden soğuma bununla beraber geldi bu nedir nasıl kurtulunur dua ediyorum telkin dinliyorum ilaçlar uyutuyormuş almıyorum ama böyle ne kadar tutacağım kendimi bu bi düşünceden mi ibaret kafayı yemek üzereyim hatta bunun için bi postta açmıştım sağolsunlar yazmışlar biraz rahatlamıştım ama yine ağırlaştı durum

marsdem

Bebeğim 37 günlük. Aynı şeyleri ben de yaşadım aşırı pişman oldum naptım ben dedim. Çok kaygılı bir anne oldum. İlk günler kedimle bi odaya girip ağlıyordum bunların rüya olmasını istiyordum. Sezeryanın ağrısı ayrı dert göğüslerin yara bere içindeyken emzirmek işkence. Ama 37. günden söylüyorum hala her şey geçmedi ama gün geçtikçe daha iyi oluyor adapte oluyorsun, bunları yazacağımı düşünmezdim ama gerçekten daha iyi hissetmeye başlıyorsun sabret

kbra0621

deilanur ben geçen hafta aynı şeyleri yaşadım canım kocamla sürekli tartıştım ağlıyordum en basit şeyler gözümde büyüyordu hep dua et inşirah Suresi oku bol bol zaman geçtikçe çocuğuna alışacaksın bende şuan lohusayım bitmesini bekliyorum :( ama birden üstümden o yükler kalktı yani artık ağlamıyorum en azından

aleynaderin1

deilanur merhabalar ben de sizin gibiydim ve bu durum geçici o sürekli ağlamak isteği hormonlardan ev kalabalık diye tuvalettee gizlice ağlardım hatta akşam olunca daha kötü olmanın bir açıklaması olmalı illa çünkü ne zaman depresyona girsem bana da aynısı oluyor akşam saatleri inanılmaz depresif oluyor vardır bir açıklaması heralde ama bunlar geçiyor bebekli hayat evet zor ama sana tavsiye bol bol dışarı çık mamasını yok altını nasıl yaparım diye düşünme her şekilde yaparsın hem de keyfine bakarsın bebekte hava almış olur bir süre sonra çıkart ve birkaç ay sonra gaz olayları azalacağı ve uykusu az da olsa düzene gireceği için hayatın daha düzenli olacak şuan 2 saaate bir emzir uyu uyan yorgun ve düzensiz olduğun için de böyle hissediyorsun 6 aylık olucaz arada atak dönemlerinde beni zorluyor ama onunla her şeyi yapıyorum her yere gidiyorum eve kapatmıyorum kendimi inan o da şok keyif alıyor bundan insanları izlemeyi çok seviyor ve evde çok ağladığında gezdirmeye çıkarıyorum rahatlıyor gülüyor bağırıyor uyuyor bunlar geçici bir süre sonra rahatlayacaksın

kayrasehr

deilanur size sarılmak istiyorum 🥹bebeğim 6 aya girdi benim lahusalık 2.5 ay sürdü aynı şeyleri hissediyordum iki şehir değiştim aşırı kötüydüm anneliğe adapte olamadım sütüm kesildi ağlamaktan bebeğimiz şuan mama ile besliyorum 27 gün emzirebildim bu hep devam edecek sanıyordum bitmeyecek ama inan geçiyor tek kalmak zaten aşırı kötüydü bebekle tek kalmak bağı kuramıyodum ve bir çok şey ama geçiyor buna inanın sadece bi süreç hormonlar birden indi böyle hissetmemiz normal

« Önceki Sayfa Sonraki Sayfa »