Lohusa Depresyonu ile Mücadele

deilanur

Doğumdan sonraki 5. Gün falan başladı. Sürekli ağlıyorum herşeye. En ufak saçma şeylere bile. Bugün bir videoda kadın anne oldum benim ölmemem lazım diyordu ben de tam tersi hayatım bitmiş tükenmiş gibi yaşamak istemiyorum. Şükredeceğim çok şey var biliyorum. Ama kendimi depresif halden çıkaramıyorum. Nasıl bakıp büyüteceğim, artık eskisi gibi olmayacak hayatım, sürekli bir sorumluluğum olucak. Ben artık ben değil sadece anne olacağım gibi düşünceler dolanıyor. Akşam olduğunda daha çok sıkıntı basıyor. Akşamdan geceden uyumaktan korkuyorum çarpıntı başlıyor. Manevi olarak mı sıkıntıdayım psikolojik olarak mı anlamıyorum. Kötü rüya gördüğümde oldu çünkü ondan sonra yoğunlaştı. Benim gibi olan var mı yada çevresinde bunları yaşayan. Bir bende mi sıkıntı? Geçecek hepsi illaki biliyorum ama şuan nefes alamıyorum hem kendim hem ailem herkes çok üzgün. Tavsiyeleriniz varsa beklerim

a99

deilanur öncelikle merhaba sizi çok iyi anlıyorum çünkü lohusa depresyonu ne ya hayatta ben girmem derken en dibini yaşadım sürekli yetersizlik sevilmiyor gibi hissetme ağlama krizleri
Hayatımın en büyük depresyonuydu diyebilirim çünkü
aklınıza gelebilecek bütün kötü şeyleri yaşadım ben sürekli kafamda bunu 40 gün olarak düşündüm ama bazıları 4-5 ay sürdüğünü bazıları 7-8 ay bazıları iki ay falan diyordu benim birinci ayın sonunda yok denecek kadar azaldı şu an 50 günümüz tamamen bitti diyemem ama hayatıma adapte olmaya başladım geçmeyecek gibi geliyor ama geçiyor

ygmrln

deilanur canım benim sana kocaman sarılıyorum ve hepsi geçecek diyorum bana inan. Evet anne kimliği, hala korkular ya bişey olursa endişesi bitmiyor 30 yaşına gelselerde bitmeyecek kızım 2 yaşında azcık öksürse birden uyanırım bu bitmiyor mesela. Ama sen tekrar sen olacaksın annelik önce bir kimlik kaybı yaşatıyor sonra tekrar kendinizi daha güçlü bulmanızı sağlıyor. Benim tam bir yıl sürdü resmen ama neticede geçti hala bile bazen ben çocuğa hazır değilmiydim çocuğum olmasamıydı diye düşündüğüm zor günler oluyor ama bir sarılması herşeye değiyor

simseklivekalpli

deilanur insan gerçekten çok etkileniyor hele ilk çocukta, etrafta sürekli bilmiş insanların sesi. Ne istediğini kavrayamadigin, emzirmeye çalıştığın (yaralar içinde) , surekli ağlayan bir bebek, bir yandan senin anne miyim birey miyim arasinda kaldığın bir çatışma. Evet biraz zor. Düzen kurana, alışana kadar ama sonra biraz daha rutinler olustukca bebekle birbirinizi tanıdıkça değişiyor güzelleşiyor merak etmeyin 🌸

kader_14

deilanur ah bacım 55 günlük olduk kızımla . Yaşadıklarını aynısını yaşadım. Ki benim destekçim olduğu halde nefes alamıyordum ev üzerime geliyordu uyuyamıyordum bebeğimi sevemiyordum hep bir isyan içindeydim neden evlendim neden doğurdum diye hep ağlamak istiyordum akşam 6 da daha da kötü oluyordum duygularımı kaybetmiştim resmen . Daha sonra baktım böyle olmuyor kayınvalidemin evine geçtim aynı Yaşta görümcelerim var orda daha rahat olup herşeyi unutacagımdan emindim öyle de oldu çok şükür zaman geçti şu gibi eğer sizin de imkanınız varsa gidebileceğiniz bir ev varsa gidin muhakkak destek alın

deilanur

a99 evet aylarca sürebilir diyenler beni daha çok korkutuyor. Daha 15. Gündeyim inşallah bende sizde en kısa zamanda çok iyi oluruz

Esrasss

Merak etmeyin herseyi atlatirsiniz en kisa surede evet ilk basta boyle olabiliyor ama tabiki bu duygu gecici bebegine ve onu ne ladar sevdigine odaklanmalisin yoksa zor oluyor cunku kendimi ornek gosterebilirim oglumla kizim arka arkaya oldular oglum 4 gunlukken 6 subat depremi yasadim . Kizim 1 haftalikkende canimdan cok sevdigim babami kaybettim yani lohusaligin dibinin dibini gormekle kalmayip siyirdim suan kizim 1 yasinda .

deilanur

Esrasss çok üzgünüm Rabbim yardımcınız olsun

deilanur

ygmrln teşekkür ederimm

havvaya

ygmrln ne güzel yazmışsınız

mss_12

deilanur ilk bebeğimde anlattıklarının aynısını hatta daha beterini yaşadım.hergün beşiğin başına oturup intahar planları yapıyordum.annem beni 1 dk yalnız bırakamıyordu.ama hepsi geçiyor sana şuan kabus gibi çöküyor ama geçiyor kardeşim üzülme.benim kızım şimdi 14 yaşında beraber karşılıklı kahve içiyoruz:)sana tavsiyem dışarı çık fırsat buldukça markete pazara kahve içmeye.baktınki olmuyor işin içinden çıkamıyorum koşa koşa Dr a git.ben gitmedim ozaman ama keşke girseydim diyorum .

Layddiana

deilanur geçecek herkes yaşıyor bunu azıcık sabır. Bende 3. 4. Günde girdim depresyona çok kötüydü o iç sıkıntısı ağlamak bunalım yalnızlık sorumluluk aşırı yorucuydu ama zaman geçtikçe bebeğine alışıyorsun

hande3634

deilanur yeni hayata adapte olana kadar hepsi emin ol. Düzen değişti her anlamda evet özgürlüğünde kısıtlandı ama zamanla her şeyi beraber yapmak isteyecek onun öğrenmesi sana dünyanın en büyük zevkini verecek. Bunu yaşamayan yoktur çünkü hormonlar alt üst vücut değişti . Yaşadığınızın aynısını yaşadım şimdi işe başladım bırakmak zor geldi. Lohusalık depresyonu ile bu zaman nasıl geçecek dedim 4 aylık izin bitince 6 ay ücretsiz izin aldım. Zaman geçti bitti anlamadım. En zoru bu depresyon sadece. Yaşamayan yoktur emin ol. Dayanak gideceğin yer varsa belli bir süre git kal o baya rahatlatır yoksada dışarı çık mutlaka yürüyüş yap hafifleyeceksin

algebra

deilanur resmen tüm içimden geçenler yazılmış şu an 39 günlüğüz ve bebeği o kadar çok beklememize rağmen neden yaptık zamanı değilmiydi acaba dedim. Bazen kahvaltı bile hazırlayamadım çünkü tekim ama bu kadar zorlansamda o masum yüzüne bakınca dayanıyorsun

kayrasehr

algebra aynı şeyleri hissediyordum üç ay önce ama geçiyor o kadar istememe rağmen keşke doğurmasaydım bile diyordum içten içe ama şükür ki Rabbim taşıyamacak dert vermiyor kuluna hepimiz iyi olcaz

babymom10

deilanur 3 ay lohusa depresyonu cektım hep ağladım bebeğim gıda alerjisi oldugu ıcın cok gazlıydı ve kolıktı o da hep agladı onunla bırlıkte ben de ağladım yiyebileceğim cogu şey yasaktı hiç keyif almıyordum hayattan annelıkten acele mı ettim diye kendimi hep sorguladım çok şükür bebegımın gazının bıtmesıyle benım de depresyonum azaldı daha farklı baktım hayata sonra düşündüm kaderde ne varsa o gelir başa. Hep bır şeyler ıcın uğraşıp plansız hareket etmeyen birisiyım. Fakat hayatta çoğu zaman planlarımız uymaz işte burda kader devreye girer. Kısacası tevekkül et hepsı gececek inşallah bebeğine alışacaksın onsuz bir yere gitmek ıstemeyeceksın hep yanında olsun isteyeceksın. Yasayan bilir Rabbim yardımcın olsun.

hellow

Ben o anlarda telefonumla bile vakit geçiremiyordum bence sen benden daha güçlü olcan mesela annem geçen gün çocuğa çok iyi bakiyon dedi eşim de aynı şekilde nasıl mı oluyor çocuk uyuyunca beş dakika bile olsa kendine ayır kendini bul

visneli

deilanur herkeste oluyor bence bende en dipte yaşadım hiç düşünmeyeveğiö ve asla yapmicağim seyler düşünmeye başladım bende sürekli ağlıyordum ben nasıl bakıcam çpk büyük bi sorumluluk vs die kendimş o kadar yıprattım ki eşim tarafından daha fazla ilgi görmek istedim sanki beni hiç sevmiyormuş gibi hisler oluşmultu nerdeyse boşanacaktıö 😂ama geçiyor geçiyor sadece tek başınıxa kalmayın bende artık sizm gibi önceki hayatımı özledim bende makaleler yazdıö lohusa depresyonu gerçekten var erkekler inanmasada var en ağır psikolojik şekilde yaşadım ama canım annemiz ilerleyen süreçlerde anlicaksınjz ki iyi anne olmuşum diceksinşx hayatınız onunla daha anlamlı hale geliyor sürekli onu izliyorum birşey olsa ilk onu düşünüyorum sizinde çok güzel bir anne oldupunuzdan eminim bu süreçte bol bol dua edin lütfen unutmayın siz çok güçlüsünğx 🥰

babymam_

deilanur canım benim yaşadığın şeylerin benzerini ben de yaşadım insanın gözünde bu süreçte her şey mi batar her şey mi ağlamak ister herkesin söylediği batar bana kendi anneme söylediği bazı sözler bile batıyordu mesela kötü niyetle söylemediğini biliyorum ama o an farklı bir psikolojide olduğumuz için yanlış anlayabiliyoruz. Benim de sana tavsiyem bol bol dışarı çık dolaş hava al markete git deniz kenarına git gidebiliyorsan bol bol temiz hava al yanında birileri olsun olmasa bile kendini motive et bir şarkı aç mesela ya da bir dua dinle bebeğini adapte ol. Ben de mesela bu süreçte hiç destekçiim olmadığı için ve bu süreci yalnız geçirdiğim için çok zorlandım psikolojik olarak ama şu an atlattım çok şükür ve kimseye minnet etmediğim için çok mutluyum. 😇🌸

Sonraki Sayfa »