Deletedmom507 öncelikle çok ama çok geçmiş olsun. Belki çok düşünüyorum , üzülmem yersiz belki ama kimse kimsenin ne yaşadığını bilemez. Mesela bundan önce bir bebeğimi anne karnında aniden kaybettiğimi bilmezsiniz. Şuan kucağımda olan kızımın çok büyük zorluklarla geldiğini , sürekli kanamalarla hastanede yattığımı bilemezsiniz , doğumundan bir kaç zaman sonra titremeleri yüzünden hastane hastane gezip kafasına milyonlarca bant yapıştırıp Epilepsi olabilir mi diye EEG istenip korkarak sonuçta epilepsi çıkar mı diye beklemeyi bilemezsiniz , bir doktor bebeğinizin çok büyük bir hastalığı var diyecek diye korktuğumu bilemezsiniz , her an bu bebeğimi de kaybetme korkusuyla her hastaneye gittiğimde Rabbim nolur iyi şeyler olsun ona gelmesin bana bin katı gelsin diye yalvardığımı gözlerimin sürekli dolu dolu olduğunu bilemezsiniz. Haklısınız.. Her aile Farklı şeylerle sınanır . Herkesin kendine göre büyük sıkıntısı vardır. Şimdi siz dersiniz ki çok şükür sağlam bi bebeğiniz var ne zorluyorsunuz daha ben neler yaşadım siz gibi davranmadım. Belki haklısınız ama siz de benim gibi bir evlat acısını bilemezsiniz. Hamile birini görünce kıskanırım bir bebeği kıskanırım keşke benim olsaydı derim kalbime kötülük düşer diye kendimi eve kapatmışken o psikolojiyle tekrar hamile kalmak , o hamileliğiminde sürekli problemlerle geçtiği için titreye titreye her muayenem de kötü bişey diyecekler diye korkarak gitmek , her içime bi his düştüğü an gece-gündüz fark etmezsiniz muane olup bebeğimi görme ihtiyacı duymak çok Farklı şeyler. Yani bunları yaşamış birisi olarak , yavruma çok titriyorum . Titreyerek belki hata yapıyorum ama Korku işte çok Farklı. Rabbim meleklerimizi korusun.