denizalismom korku filmi gibi. 2 yaş sendromlu oğlum var ama o dönemler aklıma geldikçe hiç zoruma gitmiyor. Sürekli ağlayan, kolik, asla uyumayan bir çocuktu. Hic ten teması filanda sevmezdi tek susma şekli kucakta gezdirmekti. Sezaryen acimla nasil uğraştığımı ben bilirim. Su anda mesela hiç yerinde durmaz ama en azından kendisi koşuyor beni ellemiyor diyorum evdeki tüm tehlikeli olacak eşyalar kalktı o yüzden çok daha rahat geliyor. Evi dağıtması bile umurumda değil vallahi. O da yetmez gibi kaynanamlarin başıma gelip yardım etmediği gibi en iyi anne biziz sen değilsin duygusunu bana vermesi vardı. O kadar mükemmel bir anne ki oglunu ben büyütmeye devam ediyorum. Sorsak turunda onunmus oğlu da onunmus ben el kiziymisim. İse dönersem kötü anneymisim, dışarı gezmek istersem kötü anneymisim. Simdi oğlumla her yeri geziyoruz uzaktan izler çünkü kendisiyle gorusebildigim en az şekilde görüşüyorum zaten tek başıma büyüttüm yeri geldi eşim yardımcı olmadi o yüzden kendisi ile muhatap olmasam da olur. Kendisi de zaten ayağına getireyim öyle sevsin başka sorumluluğu olmasın istiyor yanına da gitsem zehir gibi dil. Yok yok bi daha bu dönemi görmemek için çocuğa tövbe ettim. Arkadaşlarımda yenidogan çok iyi geçti mesela çünkü esleri, aileleri cok güzel destek oldu çocuklar akşama kadar uyurdu bende öyle olur saniyordum tövbeler olsun o günler yine aklıma geldi ben 2 yas sendromuna sukretmeye devam edeyim. 😂