Doğuma girerken bile doğum korkum sezaryen korkum olmadı ki çok travmalı bir doğumum oldu, gebelik planlamadan önce, planlarken, gebelik boyunca, tek korkum lohusalık depresyonuydu . Sadece bunu düşünüyordum . O kadar korkuyordum ki doğum yaptım hergün acaba bugün başladı mı? Acaba ne zaman başlayacak, ee ben bugün de iyiyim diye hergün kendimi sorguluyordum . Şuan kızım yaşını geçti , dönüp baktığımda o zamanlar anlamamışım , belki anlamışım ama kabullenmemişim , her nasılsın diye sorana biliyor musun ben lohusalık yaşamadım diye cevap veriyordum , ama şimdi aklıma o günler geldikçe içim daralıyor , ağlamak istiyorum o günler ağlayamadıklarımı, ikinci çocuk fikri bile tüylerimi ürpertiyor . Tekrar o günleri nasıl yaşarım diyorum Rabbim hayırlısını kolaylıkla versin . Velhasıl kelam insanın yaşadığını da kabullenmesi gerek , sen de yaşıyorsun belki hepimizden fazla . Ama geçecek , geçmeyen ne var ki . Ağlamak istiyorsan ağla , bırak kim ne derse desin anlat, bunu yaşıyorum de. Önce kabullen sonra geçecek de, geçtiği günleri hayal et. Yavrularına çok sarıl . Sen de biliyorsun ki o anlarını özlemesen de o minik hallerini çok özlüyorsun ve geçmeyen zannettiğin zamanın nasıl geçtiğine hayret ediyorsun .