adamommyy Çok ağır bi depresyon gibiydi… Yalnızdım, eşim bile destek olmadı aynı odada bile yatmadık işe gideceğim diyerek… Bir gece artık bağıra bağıra ağladım tüm apartman duydu ağlamamı, işte o zaman rahatladım biraz. Bebeğim bana muhtaçtı, daha fazla devam edemezdim lohusalığa mecburen kendime geldim kapımı da çalan olmayınca. Ben hep dışarı çıkardım bebeğimi , sezaryen dikişine rağmen daha 1 haftalıkken 2 kat indirdim arabasını ve bebeğimi çünkü benden başka kimse bana yardımcı olmadı.