Ozgemir05 Normal doğumdan (3 gün suni sancı, 7,5 cm açılma ve çatala çıkmıştım yani) spinal sezeryana döndüm.
Doğum öncesi sonrası toplam 6 gün yattık hastanede.
Kendi evime geldim, annem de bana geldi. Kayınvalidemler de 1 sokak ötemde oturuyor. He annem gelemeseydi de ben gene kendi evime gelirdim.
Her ağlayıp zırlamasında annem getirdi meme tuttu yastıklarla birlikte ilk 3-4 gün dikişlerden dolayı ızdırap da çeksem emzirdim, ağrım olsa da yürüdüm ve kalktım ilgilendim.
Acaba yetebilecek miyim? Ben iyi anne olabilecek miyim? Ona zarar verir miyim? Becerebilecek miyim ? Şeklinde evet zilyon tane soruyu kendime de sordum.
Sonuç: Annem 50, kayınvalidem 60 yaşındalar. Onlar bana güldü, kızım biz hala anneliğimizi düşünüyoruz ama büyüttük. Sende büyütürsün.Biz cahildik doktor görmedik filan dediler.
Doğru.
Bebeğim 19 günlüktü, yarı kırkını yaptık.Annem de o akşam döndü.Ben çanakkalede annem bursada yaşıyor.
Kayınvalidem kayınpederimle çorba göndermiş.Oğlum 21 günlük oldu ben ilgileniyorum.Benim işim varken, akşam babası ilgileniyor.Öyle böyle gaz çıkartmayı tutmayı filan öğrendi.
Netice de anneliğin babalığın 20 günü 40 günü 15 yılı filan yok. Nasıl ki oğlum askere gidene kadar ili annemde 7/24 yanımda olamayacaksa, şuanda da öyle.
Bir şekilde alışmak gerekiyor.Onun en çok senin kokuna ihtiyacı var.
Bir gece çok fena gaz sancısı çekiyordu, sezeryan olalı 3 gün olmuştu. Annem direk göğsüme koydu, koklarken sakinleşti.
Her evlat kendi annesiyle mutlu olur, bunu unutma.
Zaten bir bebek ya açtır, ya gazı vardır, ya karnı ağrır sıcak havlu koyarsın, olmadı kaka çiş yapmıştır, yapmadıysa yapmaya çalışıyordur, beya huysuzluğu tutar saati şaşar filan. Çok extrem bir durumu yoksa deneme yanılma sırayla bakarak bebeğinin derdini buluyorsun.
Sen kendin ilgilenmelisin, sana da bebeğine de iyi gelir ☺️