Ozgemir05 kendimi gördüm sende. Bende bi an öyle bi psikolojiye kapılmıştım. Sezeryan oldum spinal ama ameliyatta çok zor geçti sonrasında. 10güne yakın yataktan tek basıma kalkamadım biri koluyla çekti dikiş acılarım anca bir ayı geçince rahatladı. Bizimde annelerin ikiside bende kalıyordu sadece emzirmek için bana verdiler bi 20 günlük olana kadar. Farklı odada yatmadık ama biz annelerden biri bnm yanımda yattı bebekte annemin tarafında yanında. O süreçte bende öyle düşündüm. Ama kendime, kendimi zorlayıp dikişlere kötü bişey yaparsam bebeğimden çok daha uzun süre uzak kalıcam dedim. Kendimi iyi hissettiğimdede artık bebeğimi kucağıma almaya gezdirmeye uyutmaya başladım. Yinede başta kucağımda uzun süre ayakta tutamıyodum. Seninde 25 gün olmuş artık hafiflemiştir acın yine kayımvalidende kal ama bebeği kendi yanına al çok uykun geldiğinde sabaha karşı falan kayınvalidene verirsin mesela yada aynı odada yatın ağladığında sen al artık. Bu süreyi uzatırsan daha çok bu psikolojiye girersin. İnsan yeni bi hayata başlıyo şak diye herşey değişiyo anneninde adaptasyon süreci var, gezmeyi seven biriyse bebeğine yapışık ve genelde eve bağlı biri oluyo. Normal böyle düşünmen ama bebeğimle kurduğun iletişim adapte olmanı sağlıyor merak etme yalnız değilsin:)