bikahveicelimmi Hani derler ya çocuk sabır öğretiyor diye. Külliyen yalan bacin. Çocuk sabır filan ogretmiyor. Direk ruh hastası olup çıkıyorsun. Allah can sağlığı versin tüm evlatlarımıza ama bazen o kadar çığrımdan cikiyorum ki. 28 aylık oğlum var. 2 yaş ataklari 18.ayda başladı mesela. Gün geçtikçe huy degistiyor. Konuşması için yapmadığım şey kalmadı. Götürmedigim doktor kalmadı. Keyfen, zevken konuşmuyor çocuk. Doktor kreşe ver sosyallessin. Arkadaşlarını görür konuşur dedi. Öğretmenlere durumunu anlattım mesela. Özel ilgi gösteriyorlar kreşte. Yok yine inat konuşmuyor. Öle parmakla göstermiyor da. İstediği şeyi yapan bir anne de değilim. Tam tersi söyleyene kadar yapmam. Onun iyiliği için tabi. Gamsız, relax, rahat bir çocuk olduğu kanisi verildi. Kreş bile fayda etmedi. Bu durumda tuvalet eğitimine de baslayamadim. Yemek yedirirken sinir küpü oluyorum. Özellikle akswm uyku saati geldiğinde insanliktan cikiyorum. Deli gibi uyku gerilemesi var. Ne yapsam uyumuyor. Gözünden şiddetle uyku akmasina rağmen bu kadar inatla direnen ve uyumayan bir cocuga asla şahit olmadım. Büyük konusan biri de değilimdir normalde ama. Böyle garip bir dönemden geçiyorum. Bebekken de uyumazdi. Dis sürecinde uyumadı, emzirmeyi kestim uyumadı, gaz sorunlari bitti uyumadı. İstisnasız 2,5 yıldır istikrarli bir şekilde uyumuyor, uyutmuyor. Hadl uyumaktan ben geçtim artık bedenim uyuduğum zaman anormallesiyor. O kadar uykusuzluğa alıştım ki. En azından dinlenmek istiyorum arada. Eşimle diyoruz ki bazen erken uyusa da bir flim izlesek, rahat rahat sıcak bir şekilde bir şeyler yesek içsek ne bileyim sohbet etsek. Gayet insanı şeyler yani ama biz birbirimizin yüzünü nadir goruyoruz. Ya o çocuğu uyutmakla uğraşıyor ya ben. Saatlerce çıkamıyoruz odadan. Yemek sofrasina asla hep birlikte oturup bir şeyler yiyemiyoruz. Çünkü sofrada ne var ne yok döküyor direk. Sonra ben kendi kendimi bağırırken buluyorum. Evin işleri, yemek, çamaşır hiç bitmiyor ki zaten onlara girmiyorum bile. Tukenmislik sendromu yaşadıklarımin yanında masum kalır. Yalniz desteksiz bir anneyim ve çok yoruldum. İnanılmaz yıprandım şu sürecte. Şikayet ediyor gibi algilanmak istemem ama sadece insan olduğumuzu unuttuk anne baba olarak. Mesela 2,5 yıldır karı koca değiliz. Sadece anne babauiz ve bu durum sandığımızdan daha zormuş. Eşim deli gibi çocuk istedi benden. Ben o kadar çok istemedim yalan yok. Geçenlerde bana yaş geçtikten sonra bence çocuk muhabbeti acilmamak üzere kapanmalı dedi. İkimizde 38 yaşındayız ve yaşlı ebeveynleriz. Kabul etmek gerek. Sağlık, sabır, enerji yok hicbirimizde ve çocuğa yetemiyorum. Yolun çok başındayız üstelik. İlerde bizi ne bekliyor inanın korkuyorum. Hal boyleyken ona sinirlenip bagirmamam imkansız. Eşim gibi naif sabırlı bir adam bile illallah ettiyse agresif insanlar ne durumda düşünmek dahi istemiyorum. Az önce kresten aldım mesela. Ortalığı birbirine kattı. Gelmek istemiyor. Onca insan çocuğu kresten cikaramiyoruz. Ne desek ne yapsak ikna olup çıkmıyor kresten. Annelik inanın 100 ev temizliğine bedel belki ev temizleyerek daha az yoruluruz hatta….