boralii çok ağladım ama kesinlikle isyan noktasına gelmedim Allah verdi Allah aldı 6 ayda olsa onu hissetmek şimdi cennete yavrumun olduğunu bilmek banamutluluk veriyor onun orada koşup oynadığını bile düşünmek bana destek veriyor biliyorum cennet kuşumun ihtiyacı yok diğer yavrularımın annelerine ihtiyacı var onlar için o kadar iyiyim ki mezarının yani hariç yanlarında ağlamıyorum bile gülüp onlarla oyun oynuyorum hayat zaten bu yüzden garip geliyor zamanla daha da alisicam ama unutmiycam onuda biliyorum sadece herkes bol bol sarilsin evladına benim gibi küçük şeylere takip zehir etmesin kimse hayatı kendine çok mu ahliyor kolik mi geceleri uyumuyor mu çok mu emiyor veya hiç emmiyor mu yemek yedirmek için zorlanıyor mu hepsi geçiyor hepsi gecicek zamanla sadece sağlıklı hayırlı güzel bir evladın olsun normal bir anne yavrusunun kuveze girmesini istemez kesinlikle oraya girsin diye bile dua ettim hayal ettim kuveze gitti dediklerinde mutlu oldum kiminin kötü anıları kiminin de hayaliymis onu da anladım fotoğrafı da asla dilemem tek anısını da unutmak istemem. kim ister ki yavrusunun yüzünü unutmak?