caglaay 34+6’da geldi miniğim beklenmeyen bir erken doğum oldu ama ben sanki hep biliyordum, hissediyordum erken geleceğini🥹 gerçekten de 7. Aydan sonra benim için her şey çok zorlaşmıştı yürüyemiyordum bile ama hamileliğin son zamanları normaldir, bir aksilik olsa doktorum fark eder ve önlem alırdı diye düşündüm hep. Kendisi çok rahattı ve her şeyin yolunda olduğunu söylüyordu her zaman ki kendisi tecrübeli ve çok tercih edilen bir doktordu. Maalesef erken doğum riskimi göremedi son zamanlarda yüksek tansiyon ve haftalık takibe rağmen. Benim sık gelen sancılarım sonucu her gün hastaneye gitmeye başladım. En son pazartesi gitmiştim bir süre gözlem altında tutuldum 1 cm açıklık vardı. Nst bir normal bir dengesizdi ama eve döndüm kesin bir şey söylenmedi. Doktoruma perşembe veya cuma gelsem olur mu dedim cuma gel dedi ama perşembe doğumum başladı🥹 ama ben yaşadığım şeyin doğum sancısı olduğunu asla anlamadım. 1 cm açıklıkla aylarca bekleyen oluyor diğer her şey normal diyordu doktorlar. Ben o gün sabahtan akşama kadar yaşadığım doğum sancısını gerçekten GAZ sancısı sandım😂 ama geçiyor gaz yapınca falan diyordum😂 sonra sıklığı arttı ve şiddeti artmaya başladı. Biz abimlerdeyiz bu sırada cümbür cemaat. Nar, muz falan yiyorum birkaç saate doğuracağımdan aç girmem gereken bir ameliyat geçireceğimden habersiz😀 Dedim benim sancım var beni hastaneye götürün. Maaile gittik, doktor dedi vallahi geliyor. Ama erken geliyor yoğun bakımda yer var mı vs bayağı kaygılandık vardı şükür bir kişilik. 4 cm açıklığım varmış gittiğimde🥹 doğum sürecimi ve korkumu hiç unutmam. Çok zor ve sancılıydı. Doğum sancısını dibine kadar yaşamama rağmen sezaryen istedim çünkü yüksek tansiyon problemi yaşıyordum ve korktum. Yeni bir şeyler yediğim için sezaryen de riskliydi ama seçenek yoktu. Ebeler ve hemşireler paniğimi ve sancımı çok abartılı bulup bana çok anlayışsız davranmışlardı. Bence doğumda çoğu kişi bu duyguları taşır ve daha anlayışlı olmak gerekir. Panik atak geçirdim yalvardım ameliyathanede sakinleştirici verin diye, anestezi doktoru bana sarılıyor falan😀 buzz gibiydi hala içim titriyor. Girerken ayrı çıktığımda ayrı titredim. Yaşayan bilir. Her neyse bebeğim geldi şükür ki 10 gün enfeksiyon, gelişmeyen akciğer ve emme refleksi olmaması sebebiyle kuvözde kaldı canım oğlum. O zamanlar ne olduğunu çok anlamamıştım. Çok ani oldu her şey. Ağrım, sancım çoktu. Tansiyonum hala çok yükseliyordu ve nedense hep öleceğimi düşündüm inanılmaz depresyon yaşamışım şimdi anlıyorum. Bana süt sağ diyorlardı göğüslerim kanayana kadar her gün minnacık süt sağıp götürüyordum sadece ama anneliğin nasıl bir şey olduğunu bilseydim kapısında yatarmışım öyle düşünüyorum şimdi🥺Lohusalığım yanımdaki insanlarla aşırı zordu. Resmen boşlukta savruluyordum ve artık hiç mutlu olamayacağımı düşündüm, benliğimi yitirmiştim sanki. Ama şimdi 9 aylık oldu güzel oğlum ve her şey onunla o kadar anlamlı ve güzel ki, varlığına bin şükür🫶 Öyle işte teşekkürler post için anlatmaya ihtiyacım varmış🙏🏻