efeninannesi4207 Öncelikle yasadiklariniz nedeni ile Allah acil şifalar versin. Zor zamanlar gecirmissiniz. Benim oğlum 16.09.2021 de doğdu. Yalnız bir anne olduğum için çok zor zamanlardan geçtim. Annem ve kaynanam yardımcı olabilirlerdi ama onlar bahanelere siginmayi seçti. Kimseyi zorlamam sonuçta ama doğum sonrasi bende sağlık sorunları gelisti. Uzun bir süre bebeğime bakamayacak hallerdeydim. Ona rağmen gelmediler yanima. O halde bile yalnız başıma bebegime bakmak zorunda bırakıldım. Çok çok zordu. Hali ile lohusa depresyonuna girdim. Beni yalnız birakan herkese düşman oldum. Herkesle kavga eder oldum eşim dahil. Çünkü en çok o yalnız birakti beni ve 2 yıl oldu doğum yapali hala affedemiyorum. Üstüne bebeğimin bir gözünün nerdeyse hiç görmediğini öğrendim. Zamanla sonradan oldu bu durum ve böyle seylere beyin tumorleri neden olur dediler. Beyninden vurulmusa döndüm. Bir sürü kan testleri, çekilen beyin ve göz mrlari, doktor gen testleri istedi mesela ama bütçe yok yaptiramadik. Neyse ki sonuçlar temiz geldi de gen testine gerek kalmadı. 1,5 yıldır gözlük kullanıyoruz. Şuan 2 yaşında ve o kadar zor ki gözlük taktırmak. Sürekli fitlatip atıyor ve gözlük takması ile takmamasi arasında o kadar yoğun fark var ki. Dünya kadar doktora goturdum. Hala güvenilir bir doktor bulamadım evladımin gözü konusunda. Doktorlar çok garipler. Bir soyledikleri şeyi 6 ay sonra hatirlamiyorlar. Üstüne paramizla rezil oluyoruz. Yetmedi eşimde ritim bozuklugu çıkti. 2 aydir ugrasiyoruz. Ritim holterler, kan tahlilleri neler neler… Doktor sürekli ilacı değiştiriyor ve ilac yaramıyor. Son ilacı yaramış. Çok şükür rahat bir nefes aldik. Birde hayatında hastaneye gitmemiş, doktor yüzü gormemis insan siz düşünün. Çok zor süreçlerdi ve simdilerde daha zor. Büyüdükçe zorlaşıyor herşey diyeyim. Allah sağlıktan ayirmasin. Gerisi bos bence….