bballilokmaa
Çok uzun süredir sadece okuyordum, uzun zaman sonra bir posta yazıyorum.
Dört kardeşiz ya da kardeştik. Çünkü ben artık bir başıma kaldım. İkizim vardı benim annemin karnında bile tek değildim ama şimdi bir başımayım…
Altı sene önce bir kazada kaybettim ikizimi. O gitti ben onu beklediğim yoğun bakımın önünde kaldım. Bir avuç toprağına sarılıp, yel eser kokusu gelir diyerek toprak koklamaktan hal oluyorum. Abimle küseli beş sene oluyor. Barışamıyoruz. Katır inadımız vardı ondan diyordum ama ben yinede biraz olsun çabaladım bir sonuca kavuşamadık. Kız kardeşimlede küseli iki sene oldu. Anlayacağınız benim ikizim gitti biz dağıldık. Bu dünyanın ölümlü olduğunu, kardeş acısını, kardeş yokluğunu çok iyi bilirken, iliklerimize kadar yaşamışken ve hala yaşıyorken bu haldeyiz. Koptuk. Bağlasak bağlayacak ip kalmadı, kördüğüm desek o ne ki?
Geçen ikizimin mezarında abime denk geldim. Abim o benim. Canım kanım değil mi? Suratıma bakmadı, suratına bakmadım. Hiç konuşmadık.
Kardeşimize duamızı ettik yan yana o kadar. Halbuki acımız aynı acı. Neden sarılıpta birbirimizi teselli etmedik ki? Olmadı işte.
Biz kayıbımızdan sonra birbirimizi de kaybettik, kardeşliğimizide.
