Y_altay öncelikle hissettiğiniz herşey çok normal işin duygusal tarafından sıyrılıp realist bakmaya başlayınca biraz daha hafifliyor o ruh hali benim de 2,5 aylık kızım var çok yeni yaşadım dediklerimizi baş etme yöntemim şuydu. Hayatım çok keskin ve radikal bir şekilde değişti hamilelikte gün saymaktan bu günleri hiç hesaba katmıyorduk ve her değişim sancılıdır normal bir süreç. Bir diğeri yeni doğan annesini tanır romantizminde değildim bence kesinlikle tanımıyor beni yavaşça tanıyacak benden duyduğu güvenle de dünyayı bu adaptasyon süreci de haliyle beni zorlayacak. İlk zaman yoğun annelik duygum da yoktu yavaş yavaş oluştu ve gerçekten benimle iletişime başladığında annelik hazzını almaya başladım o da son iki haftadır falan. Şuan gerçekten benim sesimi duyunca bakışları değişiyor gözleri gülüyor bende huzur buluyor ben sarılınca içim coşuyor ona karşı. Annelik de sindirilerek oluşan bişey sihirli değnek değmişcesine içimiz evlat sevgisiyle dolmuyor zaman verin kendinize ve şuan diyorum ki hergün yavrum hiçbir zaman bugünkü kadar küçük olmayacak artık tadını çıkarıyorum. (Ki gerçekten zor bir kızım var:))