35lavanta
Üzüntüm ayrı, öfkem ayrı, korkum ayrı.
Söyleyecek hiçbir şeyde bulamıyorum.
Eşimle evlendikten sonra ondan dahi sakladığım bir korkum var benim. Sokağa ambulans girse korkarım. Hemde paramedik olmama rağmen. Çünkü şehit evine haber vermeye giden rütbelinin ardındaki ambulansta da bulundum ben. O ilk feryat keşke şuan nefes almasam dedirtecek gibiydi. Bende ya o ambulans önünde bir rütbelinin arabasıyla bizim eve geliyorsa diye düşünürüm. Korkarım.
İki gündürde öyle bir duygu karmaşası ki bendeki. Eşim görevde. Şehit haberleri üst üste geldi. Allah geride kalanlarına sabır versin, toprak hiç birini incitmesin. Başka da ne denir ki…