Oğlum 22 aylık. Bugün 2. günümüzdü. Ay takvimine göre başladım ben. 6 haziran tuvalete alıştırma için uygun ve rahat bir tarihmiş kolay geçermiş diye gördüm. Bütün zorluklara hazırlıklıydım, altına kaçıracağını, defalarca tuvalete gideceğimizi, durmadan peşinde olacağımı hepsini biliyordum evet ama yaşamak çoook çok zormuş. Oğlum nerdeyse 10 aydır tuvaleti tanıyor ara ara oturur büyük tuvaletini yapardık ki eğitim zamanı gelince korkmasın tuvalete alışmış olsun tanısın bilsin diye. Çünkü çocuklar alıştırma sürecinde kakişi yapınca korkabiliyorlar onu bir uzuvları olarak hayal ediyorlar bu yüzden bırakmak istemiyorlar ve tutuyorlar.
İlk günümüzde bol bool kaçırdı. Sürekli götürdüm, oturttum, şimdi kukuli de çişini yapmıi biliyor musun, çişimizi yapalım babanne dedeyi arayalım bizi alkışlayacaklarmış, hadi çişleri baybay gönderelim, çişin gelmiş bak gördüm yapıyorsun izle bak, çişine seslenmek ister misin nerede kaldı acaba, çiiiiş geeel diyordu o da. Böyle daha aklıma gelmeyen sonsuuuuz sohbetler muhabbetler. Annelerin hayal gücü sonsuzdur :)
Bu arada geceleri uzun zamandır kuru uyanıyor ve bezinden çok rahatsız oluyor ne takmak ne çıkarmak istemiyordu, çiş ve kakiş saatlerini de bi süredir takip ediyordum. Yani planlı bir başlangıç oldu bizim için.
2.gün daha iyi gibiydi ama yine de zorlandığım zamanlar oldu bezi çok takasım geldi ama pes etmek asla istemedim. Kakişi yaptı bugün tuvalete yapış saatlerini bildiğimden daha sık götürdüm. Varsa söyle geldi mi var mı bunları kullanıyoruz istemsizce ama kullanmamak gerek. Geldiğini henüz anlamıyorlar biraz kaçırınca fark ediyorlar. O yüzden sık sık saati gösterip çiş saati diyorum. Akşam yemeği sonrası fazla sıvı ve meyve gibi şeyleri çok vermemeye çalışıyorum. Uyumadan 2 saat öncesine kadar bir şeyleri vermeyi olabildiğince kesiyorum. Çooook uzun oldu 2 gün için ama tüm mesajları okudum hepsinde kendimi buldum. Dilerim Rabbim hepimize kolaylık verir çok mutlu ve rahat tamamlarız bu süreci. Sonra tekrar burada mezuniyetimizi kutlarız :))))