defnes32 ben, şahsen alanım değil ama. Kendi hayatında mutsuz insanların çocuklara bağırdığını düşünüyorum. Çoğunlukla her işi kendisi yapan, asla destek almayan, destek almak isteyip de sonradan aldığı desteği beğenmeyen( ev işi yapan kocasının işini falan), kocalarından ve ailelerinden yeteri kadar ilgi göremeyen, kendileri de buna alışıp saçını süpürge edip kimseden bir şey istemeyip hep kendine yüklenen saçımı süpürge ediyorum diye övünen ve böyle kendini hiçe sayarak çocuk bakmanın iyi bir şey olduğunu düşünen insanlar. Kendine saygısı olan kendine vakit ayıran çocuğu başkalarına bırakabilen kendini seven alabildiği her desteği alan ve hayatında anlayışlı eşi ve ailesi olan genel olarak huzurlu olan insanların sanmıyorum ki tahammül seviyesi bu kadar düşük olsun. Çünkü asıl kızılan şey el kadar çocuk değil asıl kızılan şey yetişmeyen işler aile içi kavgalar gürültüler, kimse aslında çocuğa kızmıyor ama tahammül seviyesi mutsuzluk seviyesi çok aşağıda olunca gücü ona yetiyor. Daha mutlu refah seviyesi yüksek bir toplum olabiliriz belki bir gün. O kadar fesat bir toplumuz ki mutlu olan insan bile mutluyum demeye çekiniyor hemen aşağı çekmeye çalışıyorlar