tugceizgi ben de kızımı yalnız büyütüyorum. Ailem baska şehirde, kayınvalidem yok. Yardım alabileceğim kimsem yok. Eşim ilgilenmeye çalışır ama o da çok yoğun çalışıyor. Genelde hep evde yalnızım. Hatta şu anda da yalnızım. Yine kızımı kendim uyuttum ben de yanına yattım öyle eşim kaçta gelir acaba diye duruyorum. İnanır mısın doğumumun ertesi günü hastaneden çıkıp eve geldiğim gece bile kızıma kendim baktım. Emzirdim, altını aldim, uyuttum sürekli sabaha kadar. Sezaryen dikişi ile. Bütün bunları yaşarken de insan maalesef çok sabırlı olamıyor. Seni o kadar iyi anlıyorum ki. Kaldı ki ben tüp bebekle evlat sahibi oldum, kızım benim her şeyim. Çok zorluk cektim onu bulana kadar ama inan ki ben bile bağırıyorum bazen sinirlerime hakim olamayıp. Henüz 8 aylık. Ama biz de insanız kardeşim. ve gerçekten gurbette yalniz başına çocuk büyütmek çok zor. Evin işleri de cabası. O yüzden elbette 5 dakika sonra pişman oluyoruz, saatlerce öpüp özür diliyorum ondan. Ama sırtımızdaki yükler bebeğimize olan tahammülümüzü azaltıyor maalesef. O yüzden mümkün olduğunca sakin kalmaya çalışsak da bazen oluyor öyle şeyler. Seni cok iyi anladığımı, sinirine, pişmanlığına her duyguna ortak olduğumu belirtmek için yazdım böyle detaylı bir şekilde. Kendini yalniz hissetme kardeşim, maalesef yaşıyoruz bu duygu karmaşalarını. Keşke yaşamasak.