Beri_34 yanımda kalanım yok kimsem yok desem yeri annem var büyük oğlumu anaokulundan alıyor bırakıp geri gidiyor sabah 8 den akşam 7 ye kadar tekim eşim de kış diye 7-7.30 gibi geliyor akşam. Bunalıyorum aglıyorum kimsem yok binada ne komşum var nede kapımı çalıcak birileri var. Belki yanımda birileri olsa birtej yemeğimi yapsa sohbet muhabbet etsek bana iyi gelicek gibi ama o da yok. Ne yiğenlerim var ne gelinlerimiz var ne kaynana ne anne hiçkimsem yok. Annem ve kaynana var ama yok gibiler. Gel kızım burada kal birlikte bakalım deseler uçarak gidicem ama onuda kimse demiyor. Birde çalışıyordum şuan bebkten dolayıda evdeyim doğum izninede erken ayrılmıştım en azından arada bir oğlumu okuldan alıp geziyordum şuan o bile lüks oldu bir markete gitsem 1 saat yarım saat dışarı da gezsem eşimle rahatlayacağım ama havalar soğuk bebeğimi bırakacağım kimse yok o yüzden evde durmaya devam 😔 yani bir arkadaşım olsa bir komşum olsa kapımı çalıp napıyorsun kahve içelim diyip gelseler kafam dağılacak ama yok yok yok. İlk oğlumda böyle bunalımda değildim yazdı dışarı çıkabiliyorduk ama şuan eve tıkınıp kalmışım. Bir yandan evi temizleme büyük oğlumu doyurma derdindeyim yemek derdi çamaşır derdi onlara yetişmeye düzenimi oturtmaya çalışıyorum bebeğim durursa tabi bazen sabah yediysem yedim yoksa ikindiye kadar yemek yemediğim zamanlarda oluyor.