Mommyishome
Merhaba, 6 ay ucretli 12 ay ucretsiz izin kullandim. Bu surenin, malasef, Tamami pandemide geçti. Pandemi basladiktan 1 2 hafta sonra dogum yaptim. Dolayısıyla tamamen eve kapandim. Sosyal hayatım bitti. Kimseyle gorusmedim. Bunların sonucunda en basit ifadesiyle delirdim 😌 ise dönüş zamani yaklastikca baslamak istemedim. Bebegimi birakmak istemedim. Vicdanim beni çok zorladi. Ancak evde durursam daha kötü olacağımı bildiğim icin bir yer acma, kendi isimi yapma fikirleri turedi. Yer baktim
Kosgen tesvikler arastirdim
Ortak aradim. Çünkü kendi hayatimdan tamamen kopmustum. Hayatımdan koptuğum icin, eve alıştığım icin,tamamen annelik vicdani ile dolup tastigim icin “asil duzenime”, isime, hayatıma donmek, ikisini bir arada yürütmek cok zor geldi.hem bedenen, hem psikolojik olarak. Bu sebeple kismi calismadan yararlanarak dönmeye karar verdim. Isten erken çıkıyorum. Bakici ile ise 6ya kadar kalacak sekilde anlaştık. Sonra ben ara ara bu 3 ile 6 arası vakti kendime ayırmaya basladim. Esimle fırsat buldukca kahve molasi vermeye basladik. Alisverisimi vs bu aralikta yaptım. Bazen sadece bir yerde bos bos oturup nefes aldim. Bazen de kosarak eve geldim.
Ilk gunler ise baslamak çok iyi geldi. Sonra depresyonum icinden cikilamaz bir hal aldi. Zamanla, destekle, tamamen duzeldim.
Simdi ise baslayali 1 yil olacak. Hala kismi çalışıyorum ve şükrediyorum istifa etmedigime. Esim “sen evde olursan tamamrn delirirsin. Lutfen bir an once ise don” diye israr etmisti. Iyi ki ısrar etmis.
Evde durmakla, istifa etmekle ilgili en ufak bir tereddutunuz varsa bu kararı almayin 🌺