Ücretsiz izin aldım bebeğime kendim bakmak için, biraz pandemi bahanesiyle, biraz zaten bebeğime bakmak istediğim ve tabi biraz maddi gücümüzün olmasıyla. Yakın zamanda hakkım bitiyor mecbur başlayacağım. Ama canım hiç bebeğimi bırakıp başlamak istemiyor. Ama mesleğim var. Çok isteyerek severek yaptığım işim. Tabi aynı zamamda sosyal hayatım bu benim. Şu anda hayattan tamamen kopuk durumdayım. İşe geri dönmezsem de hayata tam dönemeyeceğimi ev hanımı olacağımı biliyorum ve bu beni geriye götürüyor her anlamda. Bazen bakıyorum bazı arkadaşlarım çocuk olunca tamamen işi bıraktılar. 2 çocuk yaptılar ve çocuk bakıyorlar. İşe dönmeyi de düşünmüyorlar. Hepsi de güzel üniversitelerden mezun, meslek sahibi. Buna da şaşırıyorum. Nasıl hayat evde geçebilirki? Bir de boşuna mı okuduk onca zaman? Bu işlere girmek için boşuna mı çalıştık? Siz neler düşünüyorsunuz?