Adalianas valla nerdeyse 3 ay sürdü depresyonum ama kazanan ben oldum. Çok isteyerek hamile kaldım, hamileliğim ve doğumum sorunsuz geçti çok şükür. Eve geldiğimizde tek kaldık çünkü kuzenimin bebeği vefat etmişti herkes oradaydı ve pandemi vardı. Her gün her saat ağlıyodum, hayatımın bittiğini düşünüyodum, kızımı sevmediğimi aslında istemediğimi anne olmaya hazır olmadığımı düşünüp ağlıyodum, bi ara ismine takmıştım değiştiricem diye ki ismini çok severek koymuştum, eşimle bi daha asla eskisi gibi olamayacağımızı düşünüyodum, kızımı benimseyemediğimi düşünüyodum ama sürekli nefesini de kontrol ediyodum, hatta keşke ölsem dediğimi bile biliyorum🤦🏻♀️ Yetmezmiş gibi tüm vücudumda stresten kurdeşen çıktı her yerim aşırı kaşınıyodu kasım ayında soğuk duşa giriyodum. Doğumdan 10 gün sonra bebeği ablama ve kuzenime emanet edip eşimle kahve içmeye gittik o ara ben deli gibi ağladım ama hava almak da iyi gelmişti. Eşim işe gidecek diye ödüm kopuyodu bebekle tek kalınca komalık ağlıyodum. Sonra kendime bu böyle olmaz dedim her gün kısa yürüyüşlere çıkmaya başladım bebeğimle. Sürekli ablamı aradım doğum yapan herkesi aradım “sizde de bu benim yaşadıklarım oldu mu?” diye. Çoğunda olmuş olması içime su serpti:) fırsat buldukça meditasyon yaptım, dua ettim, uyudum. Gündüz bazen kuzenim bazen kuzenimin kızı geldi bebeği onlar tutarken ben uyudum dinlendim kahve içtim. Bu süreçte eşim ve ablalarım çok destek oldu sağolsunlar hatta eşim izne çıktı. Sürekli dışarı çıkmak ve sosyalleşmek bana çok iyi geldi. Ayrıca çok araştırma da yaptım o günlerin geçeceğine kendim inandım başta. Şimdi kızım 18 aylık ve ona baktıkça o düşüncelerime girdiğim triplere gülüyorum:)