momofmi ilk doğumum covid öncesinde oldu, maddi olarak durumumuz yoktu o yüzden devlette ilerledi tüm süreç. Suyunun gelmesi ile acile gittim sabahın 6 buçuğunda, kan aldılar. Sancım yok zaten suni verdiler. Öğlende sancıyı da çıkarıp gittiler. Bi yandan suyum da gelmeye devam ediyor. Ebe giderken AIDS var sende demişti. Yaşadığım şoku korkuyu anlatamam, konuşmaya çalışıyoruz ama yüzümüze bakan yok ebelerden. En son gelen doktor böyle bi ihtimal olabilir ilaç bulmamız ya da seni daha uygun bi hastaneye nakil etmemiz lazım dedi. Öncelik tabiki başka hastaneye gönderip rahat etmek oldu ama olmayınca ilaç arayışına girdiler. Eşim doktorla tartıştı, karımı çıkarın başka yere götüreceğim diye suyu azalmış giderse bebeği kaybedersiniz demiş doktor da. Gece 23.15 civarında sezaryena alındım. Emzirmem yasak tabi, mama vereceğiz, ketıl almak kimsenin aklına gelmemiş, hemşirelerden mama için sıcak su istedik diye laf yedik doğal olarak. Ağrım var, ağrı kesici için yalvardım resmen de yerlerinden kalkıp zorla baktılar. Kızımı küveze aldılar iri doğduğu için sonra başka şehre naklettiler. Hakeza 1 ay kızımı öpüp koklamaya bile korktum, sonuç testler yanlış, AIDS falan yok. Ebe ve hemşirelerin o üstten bakmalarını unutamıyorum. Küçük kızımda da ameliyat sonrası alanda unuttular 1 saat, kan akışı sedyede bacaklar kapalı olmayınca rahimde pıhtılaşmaya başlamış hatta, şikayetçi olduk ama evraklarda oynamalar olunca bi ile yaramadı. O arada hemşire ile de ufak bi sürtüşmemiz oldu, bi şeyler yiyebilirsin dedi, diyabetim var ve insülin kullanmam lazım. İnsülin vuramazsın diyor, mecburum ben bu ilaca ki önceki doğumum da böyle bi şey olmadı. Doktor kaç tane diyabetli hastayı doğurtuyor ondan iyi mi bileceksiniz sanki dedi 🤦🏻♀️ ikinci doğuma da ilki ile aynı doktor girdi yani böyle bi uygulaması yok. En son gönülsüz de olsa endokrin ve kadın doğum doktoruna sormaya razı geldi. Dozları azaltıp ilaçlarına devam etsin demişler, eee ben ne diyorum sanki demişti annem. Doğum denince aklımda kalan bunlar