g-k-s0212
Hiç böyle olur sanmazdım
O şen neşeli küçük kız çocuğu
Kalbinde tonlarca civa ağırlığında acıları
Taşıyarak gülmeye devam edicek.?
Ben
Sokaklarında akşam sefaları açan bir mahallede
Karşı komşunun köpeği Reksiyle
Bir hıdrellezde nasıl ateşten atladığını izleyen
Soğuk ve fakat çokça sevilen ben
Annesinin masallarını dün gibi hatırlayan ben
Hiç susmadan durmadan sorular sorup
Büyüklerini yakınım olduklarına usandıran
Herşeyden çok öğrenmek ihtiyacı dinmeyen bu
Çocuk ben
Nasıl oldu bilmem
Ölümü ensemde duyuyorum
Hiçbir sevgilinin öpmediği kadar tutkuyla
Dudaklarımda
Ve hiçbir akciğer kanseri hücresinin
Zonklamadığı kadar sırtımda
Ben öyle hissediyorum ki
Ölüm;
Benden korkup kaçmış
Acılarımdan nefret etmiş
Belki önce, vazgeçmiş kızkardeşimden ziyade
Kardeşim gibi.
Nasıl oldu bilmiyorum
Gözleri zümrüt bir adamı hatırladıkça mı artıyor
Bu gerçeklik bilmem
Beni tanır mı o adam bilmem
Kim olduğumu da bilmem
Bu baş dönmesi Dünyada
Yalnız bir uçurumu bilirim ki
Geceler boyunca içine düşüp doğuyorum
Annemden yeniden. 13 mayıs 2016
Baya olmuş. Içimdeki çocuğu tekrar hatırlamanin, yeniden yazmanın vakti gelmiş demek ki 😊 güzel bir uyanışa sebeb oldunuź teşekkur ediyorum özlemişim yazmayı