Berydeniz biz 10 aylığız ama benim kızımda tam bir oyuncu, uyku düşmanı ve hiperaktiftir. Kendi başına pek oynamaz, ben yanında oturmasam ağlar. Sürekli kucak ister, alt değiştirirken savaş veririz, üstünü giydirirken sakin kalsın diye türlü şebeklikler yaparım. Yemek yedirmesi ayrı dert iştahsızdır herşeyi yemez. Uyutması bebekliğinden beri saatler alıyor, uyusa gece on sefer falan kalkıyor ben gece uykusu nedir tamamen unuttum. Bir yere gitsek durmuyor ağlıyor yabancılıyor. Ama onu anlıyorum çünkü herşey ona çok büyük, çok farklı geliyor. Oyun istiyor çünkü öyle büyük bir enerjisi var ki onu atmak istiyor. İştahsız çünkü aylarca sadece anne sütü aldı mamayı bile reddetti anne sütünden başka birşey ona garip geliyor. Alt değiştirmeyi bebekliğinden beri sevmiyor, onu anlıyorum çünkü ben regl olduğumda bile 1 hafta altımda hışırtılı, beni bunaltan bir bez parçası ile gezmek inanılmaz zor ve işkence gibi oluyor. Uyumak istemiyor çünkü uyumaktansa oyun oynamak ona daha cazip geliyor, tıpkı evde oturmaktansa çıkıp gezmek alışveriş yapmanın bana cazip gelmesi gibi. Bazen sinirleniyorum kızıyorum, bende insanım nereye kadar sabredebilirim ama yine de her anında yorulsam bile ona destek olmaya çalışıyorum. Elbet düzelecek. Konuşmaya başlayacaklar dertlerini isteklerini anlatabilecekler. Büyüyecekler artık istemeselerde uyumak zorunda kalacaklar. Bu zamanları geçip gidecek. Öyle umut ediyorum yani inşallah öyle olur, inşallah Rabbim nasip eder🙏🏼 Sizinki bir de 2 yaş sendromu çok beter, zor biliyorum ama sabretmeye çalışın hissettikleriniz ya da düşündükleriniz yüzünden kendinizi suçlamayın kötü bir anne de değilsiniz ama annelik baştan aşağı deliliktir zaten. Yeni bir insan büyütüyorsunuz kolay mı🙂