Sebusebu
Bebeğim olana kadar nazara inanmazdım, bebeğim olduğundan bu yana sanki inanır gibiyim ama psikopat bir şekilde hayatımızın odak noktası haline getirmiyorum.
Örneğin; çocuk uyumasa nazar değdi diyenler var öyle değilim. Ya da sizin örneğinizdeki gibi gazı olsa nazar değdi demem. Çocuk ateşlense, iştahsız olsa nazar değdi demem. Bunun gibi bir çok örnek verebilirim.
Kısacası herşeyi nazara bağlamam, bağlayanlara da birazcık kızarım çünkü bu şekilde yaparak karşısındaki kişiyi zan altında bırakıyorlar. İnsanız robot değiliz başımız da ağrır, çocuk yeri gelir uyumaz, gazı olur, ateşi olur bunların hepsini nazara bağlamak nasıl bir mantık işidir?..
İnsan neyi çağırırsa o gelir ve evreni o yönde harekete geçirir. Sürekli olarak ayyy bana nazar değiyor, çocuğuma nazar değiyor diye bir düşüncede olursa doğal olarak olumsuzluğu üstüne çekmiş olur ve herhangi bir durum yaşadığında da nazar değdiiii diye dolaşır ortalıkta. Halbuki bunun sorumlusu kişinin kendisidir, nazar düşüncesinden kurtulsa çekim yasasını harekete geçirmemiş olacak.
Ayrıca bu nazar olayı bana çok ayıp geliyor; karşısındaki insanı nazar değdirdi diye suçlamak, ona bu etiketi yapıştırmak çok çok ayıp ve terbiyesizlik.
İnsanlar şunu anlamıyor; kendilerine güzel gelen özelliklerin başkaları tarafından çok önemsendiğini düşünüyorlar oysa ki insanlar takmıyor bile kimin ne özelliği varmış diye.. Bunun altında biraz da narsizim yatıyor. İnsanları ve kendinizi bir salın nazar mazar değmez emin olun.