Tosbik1406 Cok ağır atlatmadik diyebilirim. Kendinin ve yapabileceklerinin farkına varmaya başlayan, enerjisini nereye nasıl atacağını şaşıran, her şeyi aynı anda yapmak isteyen ama buna uygun enerji bulamayan bir insan var karşımızda, kendimizi onunla empati kurarak davranışlarımizi ayarlarsak süreci atlatmak biraz daha kolaylasacaktir.
Öncelikle enerjisini uygun koşullarda atmasını saglamayizi.
Bireysel karar alma iç güdüsüne saygı duymaliyiz.
Ona istediğini kendi seçiyormuscasina durumlar oluşturabiliriz. Örneğin giyindirdiginiz kiyafetten nefret etti ve çıkarıp baska bir tane giyinmek için ortalığı yıkma pozisyonunu aldı. Yapılması gereken, kendi seçtiğimiz uygun olan iki veya üç kiyafeti önüne koyup hangisini giyinmek istediğine kendisinin karar vermesini sağlamak. Bu şekilde kafasi fazla karismayacak, aynı zamanda kararını kendi vermiş olacak.
Inatlasmalari yenmek icin elimizde her zaman bir koz - belki bir zaafı- olmalı. Benim oğlum kalemleri ve makasi cok sever. Dışarıdan eve gelmek istemediginde ona hemen evde kalemlerimizle yeni bir proje yapmayi teklif ediyordum.
Ağlama krizlerilerini hafife indirmenin en hızlı yolu, sevgi! Onunla çatışmak, uzun uzun konusmak, bazen işleri içinden daha da çıkılmaz kılıyor. Bu nedenle onu kucağınıza alıp hala bir bebekmis gibi sevip, oooy oy moduna geçmek, ona onu ne kadar sevdiğinizi söylemek bazen tahmin ettiginizden daha etkili olabiliyor. Biraz sakinleştiginde konusmak ve dikkatini dağıtmak ise yarayacaktir.
Sendromlarla başa çıkmak demek, çocuktan once sendroma girmeyi bırakmak demek. O depresif hale burunmeden siz bu durumdan etkilenip depresiflesiyorsaniz, üzgünüm ama süreci daha zor atlatirsiniz. Her zaman güler yüzlü ve sakin kalmak elbette ki zorlayıcı olsa da inanın uzun vadede karlı olan siz olacaksiniz. :)