Selamlar anneler 🌸
Oğlum 2 buçuk yaşında. Telefonsuz, tvsiz, ekransız büyüdü bu yaşına kadar. Kitaplar okudum, etkinlikler yaptık, oyunlar oynadık. Hayır nerede hata yaptığımı görmek adına yazıyorum bunları. Bu zamana kadar inatlık, durduk yere ağlamalar gibi tolere edilebilir davranışları vardı. Sendromdan deyip geçiyorduk. Yenilerde işe başladım. Başlamadan önce konuştum, anlattım. Onu bu duruma hazırladım. Bu zamana dek hiç bu kadar saat ayrı kalmamıştık. Bu durum beni bile zorluyorken, onu anlıyorum ya da anlamaya çalışıyorum.
Oğluma annem bakıyor. Sağ olsun aynı titizlikle, özen göstererek ilgileniyor. Gel gelelim oğlum eski huyunu aratacak kadar değişti. Ağlamalar 2 kat arttı. Eline geçen her şeyi atıyor. Geçen cam bardağı attı. Havada nasıl bir refleksle yakaladım bilmiyorum. Zararlı, zararsız her şeyi atıyor. Güzel güzel konuşuyorum. Anlıyor gibi durup 2 dk sonra aynı kaldığı yerden devam ediyor. Ses tonumu hafif yükseltiyorum kızdığımı anlasın diye ama olmuyor. Dikkatini başka yöne çekiyorum o anlık fayda verse de bir süre sonra tekrar başlıyor. Görmezden geliyorum. Kendini farkettirene kadar devam ediyor. Yani teorik ne biliyorsa insan, unutturuyor çocuklar resmen. Ya da uygulamana imkan vermiyor. Hiçbir şey çözüm olmuyor.
Biraz önce sıcak çaya yöneldi. Anladık. O da anladı. Paniklememiz hoşuna gitti. Devirdi. Yani artık üzülüyorum, hatta ağladığım da oldu. Neden böyle yapıyor 😔Bir şeyi yapma dediğimiz an anında hızlıca yapıyor. Demiyoruz yine yapıyor.
Geçici bir durum olsun diye dua ediyorum. Sizler bu gibi durumlarda nasıl başa çıkıyorsunuz ? Ya da bu evrelerden geçmiş olan anneler, geçiyor mu bu davranışlar ? 😔