Adiyokkitabin büyük kızımda kendi anne, babam ve kardeşim ile eşimin babası ve kardeşi dışında yakınımda kimse yoktu. Kayınvalidem de uzakta olunca bazen darlasa da pek karışma imkanı olmuyordu. Yaptığıma ettiğime laf atan olmuyordu. Annem hatta bol bol kucağına al, ağlarsa kucağına al muhakkak, kucağa alışır da neymiş der hep. Küçük kızım doğduğumda oturduğum yerde az buçuk komşularım olmuştu. Gazdan kıvranıyor kızım, kucağımda uyuyor ya da yüzüstü yatarsa öyle yoksa mümkün değil 10 dk uyuyamıyor. Sana hiç iş yaptırmaz çok kötü olmuş, kucağa alışmış, bırak ağlasın almasana, yüzüstü boğarsın çocuğu yatırma. Daha 18 ine gelmemiş kız bile bunu diyordu. O ara cinnete ramak kalmıştı. Keşke büyük kızımı da koynumda uyutsaydım diyorum. 3 ay bel ağrısından oturup kalkamasam da insan içinden geldiği gibi sarılmaşı evladına. Bundan sonra bol bol sarışın hala küçücük o