Brcdrnlila Haklısın, çocuk büyütmek zor işmiş. Destekçimiz de yok, olsa da yine bizdeler. Özlüyoruz başı boş geçen zamanları, düşünmeden çıkıp gittiğimiz günleri. Sana hak veriyorum.
Amma velakin, onları dünyaya biz davet ettik. Geriliyoruz, stres oluyoruz, sinirleniyoruz, çok normal çünkü insanız.
Ama bunun sorumluluğunu biz almalıyız, bebekler değil. Yani onlara bağırarak değil. Psikolojik destek olabilir, bebeğe sinirlenince bardak kır kapıyı kapatıp, yastık ısır, içinden say, ne seni rahatlatıyorsa, ama bağırma. Neden bağırma diyorum, 1 ay önce bir olay yaşadım, bir araba üstüme jet hızıyla üstüme arabayı sürdü. Üstelik oğlum yanımda bebek arabasında. Yavaş ya yavaş diye bağırdım. Arkadaşımın babasıymış, beni tanımadı ve bana bağırmaya başladı. Babam yaşında. Ama öyle böyle bağırmıyor. Sanki karşımda bir canavar var. Nasıl korktum anlatamam, ve o gün yemin ettim oğlum başımın üzerine de çıkıp tepinse bağıyım onu korkutmayacağım diye.