Mervisssmarul olana çare yok ama olmayana tedbir almakta fayda var. Benim bebişlerimin (iyi ki varlar tabii ki) 14 ay var aralarında. İkincisini öğrendiğimde oğlum 8 aylıktı. Gerçekten çok zor. İlk öğrendiğimde de günlerce ağlamıştım. Tabii sonradan kızımla öyle bir sınandım ki 27 haftalık erken doğum tehditi vardı 3 hafta hastanelerde yattım, ordan oraya sevk edildim durdum. Sonra da o ilk andaki ağlamalarımın katbekat fazlasını ağladım kızıma bir şey olacak diye. Demem o ki gerçekten çokkk zor ama olacaksa da bir şekilde idare ediliyor. Ama olan genelde büyüğe oluyor, ihmal ediliyor. Ben şu an düşünüyorum küçüğüm olmasaydı oğlumla daha fazla vakit geçirebilirdim daha fazla oyun oynayabilirdim. Ama olsun ben ona doğuştan bir arkadaş dünyaya getirdim. Bazen ikisi oynuyor o an dünyanın en mutlu insanı oluyorum. Rabbim evlatlarımıza sağlık versin, onlarla sınamasın inşallah.