pilavustutavuk Benimde oglum 30 aylik,kizim tam 1 yasinda.Aralarinda 18 ay var.Yanimda hickimse yoktu dogum yapınca annemler korona olmuştu.Cok zor günlerdi hep ne uyku,ne yemek yiyebiliyordum.yeri geliyordu lavaboya bile gidemiyordum esim gelene kadar.ayni şeyleri yaşadık bizde ve emziremedim ne yazikki.Tabi pandemi,psikoljik sürecimi daha da kotu etkiledi.Kizimi kucaktan indiremiyorum cok gazli bir bebekti.Ama ikisininde bana ihtiyaci vardi.Kendimi kaybetmiştim resmen ,hep kendimi suçladım,gozumde yaş kalmamıştı.Sonra esim evdeyken kizimi eşime bırakıp oğlumu çıkardım gezdirdim, vakit geçirdim.zamanla düzelmeye basladi.Ama simdi 3 yas kendini ispatlama,bagimsizlasma derken arada yine kıskançlık,oyuncağını vermeme, vurma gibi şeyler yaşıyoruz.Ama oğlumu ne zaman ben çıkarıp gezdirsem daha sakinlesiyor.aslinda alamadıkları enerji sonucu hircinlasiyorlar birazda.Zamanla heraey düzeliyor,biz ne kadar sakin ve mutlu oluyorsak bu onlarada yansıyor.Ben bi kac ay sonra oğlumu yarim gün kreşe vermeyi düşünüyorum.çünkü 2 bebek,ev,yemek derken verimli vakit geciremiyoruz ve sosyal hayattan uzak kalıyorlar.Eminim bu banada cocuklarada iyi gelecek.Gercektende biz ne kadar iyi hissedersek okadar yoluna giriyor hersey.Gececek kendinizi suçlamayın,kendinize iyi gelecek şeyler yapın bakin nasıl yavaş yavaş yoluna giriyor hersey.