Merhaba canlar,
Neredeyse bütün yazıları okudum.
Okudummm okuduummmm okuduuummm…
Simdi de yazmaya karar verdim.
Bebeğim 2 ay 20 günlük.
38 haftalıkken aniden suyum geldi ve ters durdugu icin sezaryen ile doğum yaptım.
İlk gün o kadar ağladı ki kuzucum…Kendim hastanede doktora emiyor ama mama mi versek susmuyor, uyumuyor dedim. Bebek tabi ağlayacak, hem onun midesi küçük bi sey olmaz dedi ve tabi ki 2. Gün sarılık yüzünden 2 gece hastaneye yattık. Dikişli halimle kendimi unuttum , sabahın bir saati bu çocuk cok ağlıyor diye hastanelere koştuk..
Eğer ilk gün azıcık mama versem ağlayan bebeğimle psikolojik olarak bu kadar yorulmayacaktım ,zaten emiyordu sütüm de düzene girecekti.
Kimseyi suçlamak istemiyorum ama aklımdan da çıkmıyor.Hastanede yatınca mecburen 2 saatte 1 hem emzirdim hem mama verdim. O anki stresi, üzüntüyü, suçluluk duygusunu yaşayan bilir, Rabbim kimseye yaşatmasın. Haliyle o durumda hem dikişli halimle sütüm daha da azaldı.
Velhasıl eve döndüğümüzde dikiş ağrılarım azalacağına artmıştı, kucağıma almakta zorlanıyordum ve biberon hayatımıza iyice yerleşmiş bulundu.
Şimdi yaklaşık 2,3 saatte 1 , 90 cc mama veriyorum. Beni sadece sakinken, canı isterse geceleri uykuluyken emiyor.
Haliyle sütüm de artmıyor, azalıyor. Geceleri sağınca 2 memeden 40 cc ancak çıkıyor.Gunduz zaten yalnız olduğum için sağmaya mecalim kalmıyor, su içmeye zor zaman buluyorum.
Bu surecte eds, şırınga vs ne varsa denedim. Dut kürü vs ne varsa denedim…
Bazen olmayınca olmuyor.
Şimdi yatağımda yanımda uzanıyor yavrum, ağlarken ilk koştuğu olmayı çok isterdim. Ağlarken benimle sakinleşmesini çok isterdim…
Keşke doğduğu ilk gün anne yüreğimi dinleyip karnını doyursaydım kuzucuğumun…