Gecen gece oğlum evde yürürken parkeye düştü sağ yanağının üzerine ve ağlamaya başladı daha doğrusu ağlamaya çalıştı ama nefes alamadığı için tıkandı ve 1 dakika kadar o şekilde kaldi dudaklarının etrafı morardı kendini geri attı gözleri geri gitti o an hayatımın en kötü 1 dakikasını yaşadım diyebilirim 1 dakika sanki 1 yıl gibiydi ambulansı aradık hemen hastaneye götürdük tomografi ve tahliller temiz çıktı cok şükür ama bize neden olduğunu söylemediler eve geldik ertesi gün yine aynı şey olacaktı ki biz daha sakin kaldık bu defa çabuk toparladı ve çocuk doktorumuzu aradık durumu anlattık bize katilma nöbeti olduğunu 1 6 yaş arası olabileceğini beyne herhangi bir zarar vermediğini korkulacak bir durum olmadığını yalnızca sakin kalıp yan yatirmamiz gerektiğini söyledi 1 dk içerisinde duzeliyormus geçici bir sürecmis ve beklenmedik bir şok anında kafa üstü düşme gibi yada fazla acı duyarsa bi sebepten bu katılma nöbeti olabiliyormuş.. yani demem o ki ben bu nöbeti hic bilmediğim için o anda yapılmaması gereken her şeyi yaptık heyecan ,panik, ağlama ,cocugu sarsma, suya tutma vs vs aklımı oynatacaktim her konuda soğukkanlı olan ben hayatimda ilk defa bu kadar panik ataktim evlat acısını sadece bi an hissetmiş olmak yada hissetmeye yakın oldugumu hissetmek beni çılgına cevirdi diyebilirim belki hiç duymamissinizdir diye burda da paylaşmak istedim eger yaşayan varsa internetten de arastirirsaniz korkulacak bir şey olmadığını anlarsınız .. rabbim evlatlarımızı korusun kimseye evlat acısı yaşatmasın…🤚🏻