Mnnkkusunannesi 19′da anne oldum. Hiç bir destek almadan doğduğu saniyeden itibaren yanımda kendim bir başıma büyüttüm. Ben anneliği hissediyorum. Çok şey anladım, çok şey öğrendim. Bunun insanın karakteri, düşünce ve yaşayış tarzıyla alakalı olduğunu düşünüyorum yaşla bir alakası olduğunu sanmıyorum. Ya da alması gereken sorumluluğu, yanında yardım adı altında başkaları aldıkları için de olabilir bu his bilemiyorum. Ama bu hayatta annelik hep diyorum benim için biçilmiş kaftan. İnsan birileri için hep bir sıfat. Kiminin ablası, arkadaşı, eşi,kuzeni,yeğeni,akrabası, patronu,elemanı vs. Ama bu sıfatlardan işte ben diyebildiğim annelik. Abartmıyorum,kutsallaştırmıyorum. Bunlar benim hislerim, doruklarda yaşadığım. ☺️ Yani canımı istese veririm. Gözümü kırpmam.
Varım yoğum her şeyim..
Yediğinde doyuyorum, gülünce mutlu oluyorum, hastaysa ben daha çok acı çekiyorum , ağlasa kahroluyorum. Canı yanacak, biri zarar verecek diye yüreğim ağzımda geziyorum.
Kimsenin hor görmesine de izin vermiyorum. Bedenlerimiz ayrıldı ama bağımız ömürlük. Doğduğu an,bir anne daha doğdu. Ve ölene dek, anneyim. Hatta öldüğümde bile anne olarak anılacağım.. bu inanılmaz güzel bir şey. Yaşadığım sürece yanında,arkasında, yeri geldiğinde önünde duracağım bambaşka bir aşk evlat aşkı.