Nesrinimsii 34 aylıktı oğlum psikiyatriye gittiğimizde, bizde otizim şüphesiyle gittik bişeyler sordu tabi doktor dil geriliği vardı tv izliyordu bize karşı tepkisizdi parmak uçlarında yürüme, sinirlendiğinde kendini atma, boşluğa bakma huzursuzluk vardı. Ama bunlar sürekli olmuyordu bizim tabirimizle canı isterse oluyordu. Doktorun bize dediği bir ay kreşe gidecek. Bu hafta kreşte son haftamız. Anne diyemeyen oğlum artık bir çok kelimesi var yolda yürürken parmağıyla arabaların renklerini söylüyor hemen hemen tüm meyve sebzeleri biliyor. Etkinlikleri güzel yapıyor. Kitap kurdu olduk. Bu sürede sadece kreş ile kalmadık onun dışında hiçbirşey yapmadım inanın hiçbirşey insanlıktan çıktım gece depresyona girip ağladım ama ona ayırmadığım bir saniyem bile yok. Kreşte de yanındayım zaten hep izliyorum kolonların arkasındayım.( tuvalet eğitimi olmadığı için kabul etmediler bu şekilde kabul edildi) tv tel falan zaten unuttuk asla açmıyoruz evde telefonlar çekmecede. İnanın çok yol katettik bize bi tanı henüz koyulmadı. Konulsa bile çok sanmıyorum tabi ki ama bunu kabullenip yine üstüne bu şekilde düşer ek olarak özel eğitim alırdık. Sizin durumunuza gelince de tanı konulmuş bundan sonra yapacaklarınıza doktor karar verir tabi ama ilginizi asla üzerinden çekmemeniz gerekir hamile olmanız biraz nasıl desem dezavantaj tabi kolaylıklar diliyorum umarım yanınızda olabilecek insanlar vardır. Sadece sevgi şefkat sabır motivasyon gerekli diye düşünüyorum