Şimdi hanımlar beni linçlemeyin lütfen çünkü kendi vicdanıma yenilemiyorum. Benim eşim polis doğudayız ilçe de bir de. Avm bile yok (ki olsa da ikizlerimle hiç bir yere gidemiyoruz) dağ bayır olacak onları götürdüğümüz yer. 16 aylıklar hiç ama hiç durmuyorlar. Bi yemeğe gitsek mama sandalyesine asla oturup bizle birlikte yemezler . Masada ne var ne yok aşağı atıyorlar . O yüzden yemeklerimizi hep eve söyleriz. Ee çocukları eve mi tıkıyorsun demeyin. Sitemizde park var oyun alanları var sürekli dışarı çıkarırım. Bir tek parkta afedersiniz onlar oynarken oturabilirim. Yarın memlekete gideceğiz. Eşim de 2 günlüğüne tatil yapalım diyor. Çocukları da götürelim diye. Benim gözüm asla kesmiyor çocuklarla. Denize götürdüm bir kere korkuyorlar sudan asla girmiyorlar . Havuza da aynı şekilde. Şimdi tatile gitsek sürekli parkta geçecek bütün günümüz 😅 bende gitmeyelim dedim. Eşim de çok bunaldık ikimizde biraz deşarj olalım istiyor. Anneme söylemiş tatile götürmek istiyorum gelmek istemiyor diye. Bende anneme durumu açıkladım. Oda bize bırakın diyor. Dayısı teyzesi dedesi hepsi evde annemde çok mutlu oluyorlar müstakil ev bahçedeler sürekli . Eşimde bırakalım Mİ diyor ama ben sanki bırakırsam onlara haksızlık etmiş olacak gibi hissediyorum . Hiç ayrı kalmadım onlarla. Böyle olup da giden var mı içiniz rahat oluyor mu gidince ? Yaptığınız tatilden zevk alabiliyor musunuz ? Biraz bunları duyup cesaretlenmeye ihtiyacım var sanki ☹️