Merhaba anneler, 45 günlük bir bebeğim var, 32.haftamda bebeğin eşinin ayrılması nedeniyle acil sezeryana alındım, bebeğim bir aya yakın yoğun bakımda kaldı. Bu süreçte çok yıprandım. İki haftadır bebekle evdeyiz. Kayınvalidem başka bir şehirde yaşıyor, bin km var aramızda, iki hafta ev işlerimi yapıp bebeğe bakmamda yardımcı oldu. Fakat o döndükten sonra bocalamaya başladım. Bebeğim prematüre, erken doğum, sezeryan, stres, derken sütüm yetmediği için mamaya başladım. İnanılmaz evham yapıyorum. Ağlayınca elim ayağıma dolaşıyor. Ne yapacağımı bilemiyorum. Bugün annemlere geldim, fakat annem kayınvalideme göre daha yaşlı, hem ev işleri hem bebek derken yoruluyor, bir türlü rahat edemedim. Kayınvalidem bana gelin ben burda bebeğe bakayım diyor. kayınbabamla boşanmışlar. Sadece bekar kaynımla yaşıyorlar. Sizce kayınvalidemin evine gitmeli miyim, bebeğe alışana kadar orda kalmalı mıyım, yoksa bir an önce yalnız kalıp bebeğime kendi başıma mı bakmalıyım? Kayınvalidemle aramız çok iyidir, annem gibi görürüm ama bize gelmeyip kendi evine çağırmasına da üzüldüm. Bu arada bebeğim çok gazlı bir bebek artık psikolojim çok kötü, bu günler hiç geçmeyecek gibi geliyor. Sanki hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Bebekli yaşama ne zaman alışılıyor bilmiyorum. Fikirlerinize ihtiyacım var🙏