anneoldumkiben aynı inanın aynı. Her günüm ağlamaklı geçiyodu. Şimdide konusmuyo mesela ama artık takmak istemiyorum bişeye.
Biz 16.5 aylıkken gittik doktora. Nöroloji doktoru muayenede bi sıkıntı görmedi sadece biraz esnek çocugunuz dedi. ( bacaklarını 0 açar hala) .Kan testi yapıldı. Ck diye bi değer var ona bakıldı. Hafif yüksej çıktı ( ama aşı olmuştu yükseklik ondan dolayıymış aylar sonra test yaptırdık normale inmişti). Neyse, ck hafifte olsa yüksek çıktıgı için iğneli bi test var emg diye( kol ve bacagına, kasık tarafına iğne batırıyolar 10a yakın batırmıslardı ) , o yapıldı.Çok şükür temiz çıktı. Fizyoterapiste yönlendirdi. Ordakilerde şuan için aciliyeti yok bu covid döneminde buraya getirmeyin , evde çalışın dediler çünkü benim kızımın feci doktor korkusu var elletmedi kendine hiç o yüzden gitsek de elletmicekti boşa gitmiş olcaktık. Evde çalıstırdık bizde. Ama inanın bazen hiç yaptıramadık çünkü istemiyodu. Ne zaman keyfi yerindeyse o zaman yaptırdık, istemediğinde zorlamadık. Bizim için özellikle benim için çok zordu ama. Bağıra çağıra ağlıyodum nolur biraz çabala nolur diye. Sonra üzülüyodum böyle söylediğim için , ya bişeyi varsa , yürümek isteyip yürüyemiyosa falan diye. Parka götürüyodum çocukları görsün diye, yürütmeye çalısıyodum, kızımdan küçükler kosarken ben daha 2 elini birden tutup yürütmeye çalısıyodum. Kızımdan 1 yas küçükler yürüdü, benim kızım doğdugunda , hamile kalan arkadaşlarımınkiler bile yürüdü kızımdan önce. Kıyaslama yapmıcam dedim ama insan kıyaslamadan edemiyoki..Zordu, çok zordu ama şükür adımlarını izliyorum şimdi. Tabi destekliyorum çoğu zaman, hala profesyonel değil ama buna da çok şükür, umudum 0 dı benim.. Ama dediğim gibi, korkmayın. Sizinki minderden de olsa kalkıyomus. Bizimki tüm gün yatardı abartısız. Beni de üzen bu çabasızlığıydı zaten. Ama Bi anda gelişiyolar inanın. Bana da söylerlerdi , o zamanı görcek miyim acaba derdim ama oluyomus gercekten.Siz de görceksiniz Allah’ın izni ile hiç merak etmeyin.