tgba-22
ilk iki hafta hayatımın bitigini, böyle bir sorumluluğa gercekten hazır olup olmadığmı,eşim ile 5 dakika vakit geciremicemi, çok isteyerek hamile kaldım ama herkezin dediği gibi ilk saniyeden ihtibaren bir bağ kuramadım tabi çok sevdim ama annelik bu değil dedim, o yetmemiş gibi hiç bir giyim eşyasına sığmıyorum aynada gördüğümden memnun değilim .. o da yetmemiş gibi çevremdeki insanların herşeye karışmasından bıkmış durumdaydım
kimse bu zorluklardan bahsetmiyor o yüzden biz bu düsüncede kendimizi tek olduğumuzu sanıyoruz herkez bebeğini ilk saniyeden ihtibaren çok seviyor hep varmıs gibi anlatığı için kendimize ben anne olamicakmıyım hissi olusuyor.
ama kitabı okuyunca tek olmadığnı fark ediceksin,
herşey toz pembe değil kimsede.
Sizde de bu düşünceler mi var ?