Ishakpasa anneliğin her anında zorlayıcı bir süreç olacak bence. En nihayetinde biz artık bir bebeğin, bir çocuğun, en önemlisi kendi duyguları, hisleri, istekleri, düşünceleri olan bir bireyin ebeveyniyiz.
Zorlanmıyor muyum? Çok zorlanıyorum. Gün içinde belki bin kez sınanıyor sabrım. Üstelik benim kızım 2 yaşında ve 2 yaş sendromunu yaşayan bir çocuk. Bebek değil artık, büyüyor. Kendini net şekilde ifade ediyor. İstemediği şeylere daha güçlü şekilde sözel ve fiziksel olarak direniyor. 5 aylıkken ne kolaymış her şey diye düşünüyorum mesela şu an.
Kendimi nasıl sakinleştirdiğime gelince, şu an elbette sınırlar koyuyorum çünkü anlıyor. Konuşuyorum, olmayacak isteklerin neden olmayacağını anlatıyorum. Ağlama krizleri, sebepsiz mızmızlanmalarda da bir süre sakinleştirmeye çalışıyorum, sakinleşmezse uzaklaşıyorum. O anı nasıl yaşamak istiyorsa öyle yaşamasına izin veriyorum. Daha küçük zamanlarında da ona karşı hiçbir sözel ve fiziksel eylemim olmuyordu. Ağlıyordum sadece. Bi de annemden ve eşimden yardım istiyordum. Muhakkak sizde eşinizden bu anlarda yardım isteyin. Bebeğinizden bir süre uzaklaşın ve kendinize alan ve zaman tanıyın. Bi bardak çaylık mesela veya bir nefeslik. İyi gelecektir.
Sabır diliyorum sadece. Onun da büyüdüğünü ve kendini keşfettiğini unutmayın. Elbette uyumak istemediği, yemek istemediği, oynamak istemediği veya tam tersi bunları daha sık istediği zamanları olacak. Bize ayak uyduramazlar. Biz onlara ayak uydurmak zorundayız.🙏😊