Bitikmomi Sağlıkla gelsin inşallah 🙃Çevrem daha hamileliğimde başladı..🤭 “Eyvah, nasıl başa çıkacaksın? Tüh tüh ikisi de küçük nasıl altından kalkacaksın? Bebek bi doğsun hele o zaman bittin sen” diyen bile oldu.. 😅 Rahat bir yapıda olmama rağmen, dedim bismillah ne oluyoruz? Neler bekliyo beni? 😅 Doğdu kızım. Şöyle bir baktım, ben bunun üstesinden gelirim dedim. Hayır yani öyle bir konuşuyorlar ki, perperişan olacağız sanki bebelerimle birlikte 😜 Her şey belli bir düzen içinde tıkır tıkır ilerledi.. Geçmişe dönüp baktığımda, çocuklarımı büyütürken, iki kardeş arasında kurduğum dengeye dair “keşke” dediğim hiçbir şey yok çok şükür… ☘️ Peki hiç mi zorluğu yok? Elbette var… Çocuk bakımı zaten başlı başına bir zorluğu barındırıyor içinde. Ama baş edilemeyecek kadar değil kesinlikle.. İstersek, her şeyin üstesinden aslanlar gibi geliriz evelallah… Öyle üstünkörü ve öylesine de değil.. Hakkını vererek… “Amaaan arada kaynadılar, büyüdüler işte” diyerek değil, “Çocuklarımın ikisi de sevgimle, onlara olan ilgimle, doya büyüdüler, büyüyorlar ” diyerek 🥰 Herkesin karakteri farklı farklı… Ben yapı itibari ile rahat bir insanım. Kolay kolay sinirlenmem. Sabırlı olduğumu da düşünüyorum… Etkisi illa ki vardır. Hoş, böyle biri olmadaydım da canla başla çabalardım.. Çünkü gözümün içine bakan o iki çocuğun annesiyim ben. “Anne” deyip geçiliyor ama öyle böyle bişey değil… Kendi hissettiklerimi geçtim, onların hayatında, bir ömür yeri hiç dolmayacak, sevgisi kimsenin yerini tutmayacak biriyim ben. Öyle özelim ki onlar için, öyle bir mucizeyim ki gözlerinde, hayal kırıklığına uğratmak ne haddime… 🥰 Velhasıl, onlardan gelen her zorluk, her güzellik başım gözüm üstüne… 🌷
Velhasıl, korkmayın… Endişe etmeyin. Zorluklarından ziyade, güzelliklere odaklanın… Zaman öyle hızlı ki, ben inanamıyorum çocuklarım ne ara bu kadar büyüdü diye 🥲