Woody kesinlikle yaşayarak öğreniliyor. Mesela göz hizasına inip göz teması kurarak çocuğa “seni anlıyorum, hepsi geçecek, eğer ağlamak seni rahatlatıyorsa ağlayabilirsin, ben yanındayım, sana sarılabilirim” demek çok önemli sayılıyor sakinleştirmek adına.
Tamam, güzel bir yöntem ama ne mümkün o kriz anında göz teması kurabilmek… Tamamen isyanla bir şeyleri yaptırabilme peşinde oluyor. Bazen amaçsız ağlıyor. Yani gerçekten anlaşılmıyor neye ağladığı. “Bu çocuk histeri krizi geçiriyor şu an galiba” falan diye düşünüyorum hatta.
Gerçekten zor bir süreç. Benim için zor ama onun için de zor. Yeni yeni ikili cümlelere geçmeye başladı. Artık çoğu istediği şeyi adlandırabiliyor düzgün şekilde ve bu yüzden çoğu kişi onu anlayabiliyor. En azından anlaşılmaması yüzünden yaşadığı sinir azaldı. Şu an tamamen naz, niyaz, istediği yapılsın diye krizler geçiriyor.🥲